Κωνσταντέλιας του... βόλεϊ!

Κάθε φορά που ένας παίκτης του μπάσκετ απογειώνεται και καρφώνει, προκαλεί δέος με τις αθλητικές του ικανότητες. 

Θαρρεί κανείς ότι αψηφά τους νόμους της βαρύτητας. Ότι πετάει.

Το ύψος της στεφάνης είναι στα 3,05 μ.

Ένας μέσος ακραίος / διαγώνιος / κεντρικός στο βόλεϊ καρφώνει σε ύψη πάνω από 3,50 (το ρεκόρ είναι στα 3,90). Για να το κάνουμε εικόνα, δεν φτάνει απλώς την στεφάνη μιας μπασκέτας, αλλά ακόμα και το πάνω μέρος του ταμπλό!

Και δεν το κάνει μία ή δύο φορές σε ένα βράδυ. 

Μπορεί να κάνει 100 τέτοια άλματα σε κάθε παιχνίδι αν υπολογίσει κανείς και τις προσπάθειες για μπλοκ!

Κι όσο ίπταται στον αέρα, πρέπει να χτυπήσει με όλη του την δύναμη ή όλη του την μαεστρία.

Σε αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα της πτήσης, πρέπει να προλάβει να... διαβάσει τα πάντα. 

Τα χέρια του μπλοκ, την διάταξη της άμυνας και να αποφασίσει σε ποιο σημείο θα χτυπήσει την μπάλα, πως θα βάλει το χέρι του, τι κατεύθυνση και πόση δύναμη θα βάλει.

Στο υψηλό του επίπεδο το βόλεϊ -ειδικά από κοντά- προσφέρει ασύλληπτο θέαμα, παίζεται από πραγματικούς υπεραθλητές.

Ο Ούρος Κοβάσεβιτς δεν μπορεί να απογειωθεί τόσο ψηλά. Τα πόδια του, δεν μπορούν να σηκώσουν σε τέτοια ύψη το... μπαμπάτσικο κορμί του.

Τα περιττά κιλά ξεχειλίζουν από την στενή στολή του, δείχνει -και είναι- ένας μποέμ αθλητής μιας άλλης εποχής, που ήθελε να πίνει τα ποτάκια της, να τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο και να γουστάρει την dolce vita.

Δεξιοτεχνών, οι οποίοι έπαιζαν πρώτιστα για την ευχαρίστηση τους, το θέαμα, τον κόσμο.

Κι όντως, έτσι είναι.

Ο Σέρβος σούπερ-σταρ το είχε κόψει σχεδόν για κάνα χρόνο, διότι πολύ απλά δεν γούσταρε άλλο το βόλεϊ. 

Δεν το ευχαριστιόταν πια.

Στα 32 του είχε ζήσει τα πάντα, είχε κατακτήσει τα πάντα, είχε παίξει στο κορυφαίο επίπεδο, δεν έβρισκε κάτι να τον συγκινεί πια, μέσα στα γήπεδα.

Μέχρι που στην πρόταση του ΠΑΟΚ, κάτι σκίρτησε μέσα του.

Οι μύστες του βόλεϊ προετοίμασαν τον κόσμο για έναν παίκτη, με ποιότητα που δεν έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα.

Κι όντως. Παίζοντας σβηστά. Χαλαρά. Χωρίς έκρηξη, άλμα, αντοχές, ο Ούρος Κοβάσεβιτς είναι σαν να παίζει άλλο άθλημα.

Δεν έχει να κάνει με νίκες, πόντους, αριθμούς, ποσοστά υποδοχής, με τίποτα μετρήσιμο. 

Για να καταλάβεις, πρέπει να καθίσεις να παρακολουθήσεις.

Ο Σέρβος είναι σαν να παίζει μπιλιάρδο δίχως στέκα! 

Κάθε του επαφή με την μπάλα θυμίζει εκείνους τους ατσαλάκωτους grand-maître, που με χειρουργική ακρίβεια υλοποιούν "αδύνατα" χτυπήματα, εξωπραγματικές καραμπόλες.

Ο Κοβάσεβιτς δεν έχει ελατήρια στα πόδια, ούτε έχει χέρι δυνατό σαν σφυρί.

Έχει, όμως, άλλα πράγματα που τον κάνουν σχεδόν ανίκητο. Μία σπάνια αίσθηση του χώρου, μοναδική περιφερειακή όραση, τεχνική ταχυδακτυλουργού και κοφτερό μυαλό που τον βοηθάει να αλλάζει αποφάσεις ακόμα και στον αέρα.

Στην φαρέτρα του έχει κάθε λογής χτύπημα. Μαλακά, σκληρά, ευθύβολα, φαλτσαριστά, πλασέ. 

"Βλέπει" όλες τις γωνίες, μικρή / μεγάλη διαγώνιο, ευθείες, σημαδεύει ότι καραμπόλα θέλει για να βρει μπλοκ-άουτ, ζητά όλες τις δύσκολες, τις χαλασμένες, τις αδύνατες μπάλες.

Και ποτέ, μα ποτέ, δεν κάνει το ίδιο πράγμα δυο φορές.

Ένας αρτίστας του φιλέ, ένας πραγματικός μάγος του τάραφλεξ.

Μετά τον αυθεντικό Γιάννη Κωνσταντέλια, ο ΠΑΟΚ βρήκε και τον... Κωνσταντέλια του βόλεϊ!

Κάποιον, για τον οποίο αξίζει να πληρώνεις εισιτήριο για να τον βλέπεις, περιμένοντας με αγωνία τι θα σκαρφιστεί, πριν από κάθε του επαφή με την μπάλα...