Oscar ηθοποιίας...

Δε θα σταθώ καθόλου στο αγωνιστικό κομμάτι, καθώς ο καθένας από μάς έχει την κρίση να αξιολογήσει την εμφάνιση της ομάδας. Θα σταθώ όμως σε κάτι που πραγματικά είχα πολλά χρόνια να το δω.

Αναφέρομαι στο διαγωνισμό ηθοποιίας στον οποίο επιδόθηκαν οι Αρκάδες στη χτεσινή αναμέτρηση. Ήταν πραγματικά απίστευτο αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου να συμβαίνει συνεχώς στον αγωνιστικό χώρο.

Παίκτες πέφτανε στο χορτάρι με ιδιαίτερη ευκολία, πολλές φορές μάλιστα χωρίς να υπάρχει αντίπαλος δίπλα τους, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο. Το παιχνίδι σταματούσε, το φορείο έμπαινε στο γήπεδο, τους μετέφερε και στη συνέχεια ως εκ θαύματος έτρεχαν στο κέντρο του γηπέδου και ζητούσαν από τον τύπο με τη σφυρίχτρα στο στόμα να μπουν και πάλι μέσα.

Το φαινόμενο επαναλήφτηκε πάρα πολλές φορές, το ολοφάνερο θέατρο δεν τιμωρήθηκε, παρά μόνο σε μία περίπτωση με κίτρινη κάρτα. Οι παίκτες του Τζιώλη θα πρέπει να κέρδισαν περισσότερο από 15 λεπτά χρόνο παιχνιδιού με τα καμώματά τους.

Και θα μου πει κάποιος, τη δουλειά τους έκαναν. Θα συμφωνήσω ως ένα σημείο μαζί του. Είναι όμως μεγάλη η ευθύνη του Κομίνη για τα απαράμιλλα σκηνικά που εξελίχτηκαν μπροστά στα μάτια του. Τον δούλευαν κανονικά και αυτός σφύριζε ανέμελα.

Μου θύμισαν κάποια παλιότερα χρόνια, όταν ερχόταν ο γάβρος στην Τούμπα -τότε που έχανε από το αεροδρόμιο- και οι παίκτες κάνανε κάτι ανάλογο σε πολύ μικρότερο βαθμό όμως.

Δεν ψάχνω καμία δικαιολογία για την ήττα. Είναι ξεκάθαρο πως ο ΠΑΟΚ δεν πήρε κάτι από το ματς πληρώνοντας το απαράδεκτο ξεκίνημά του στην αναμέτρηση, κάποιες επιλογές του Μπόλονι που εχτές δεν του βγήκαν, αλλά και το χαμένο πέναλτι στο 90'.