ΠΑΟΚ και στα δύσκολα αδέρφια

Κανείς μας δεν είναι σίγουρα ευχαριστημένος από την εντός των συνόρων πορεία του "Δικεφάλου" τη φετινή χρονιά, αλλά οι αντιδάσεις μας είναι κάτι που σίγουρα σηκώνει κουβέντα...

Διαβάζω στα σχόλια της κεντρικής αλλά και στα ποσταρίσματα του forum,  απόψεις φίλων, που βγάζουν  δικαιολογημένα ως ένα μεγάλο βαθμό, την πίκρα τους για την παρουσία της ομάδας στις εγχώριες διοργανώσεις.

Η κριτική είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας, ειδικά σε σελίδες όπως ετούτη εδώ, όμως για μένα τη δεδομένη χρονική στιγμή προέχει το να σταθούμε δίπλα στην ομάδα και να γίνουμε και πάλι τα φτερά της.

Όλοι τρελαθήκαμε από χαρά, που έφτασε τα όρια της έκστασης, το βράδυ της περσμένης Τετάρτης. Και όταν γράφω όλοι εννοώ όλοι. Πόσοι όμως έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η επόμενη ευρωπαϊκή έξοδος του ΠΑΟΚ περνάει μέσα από το ελληνικό πρωτάθλημα; Πόσοι έχουμε καταλάβει πως κάνοντας πόλεμο στην ίδια μας την ομάδα αν θα μπορέσουμε και την επόμενη σεζόν να την ξαναδούμε στα ευρωπαϊκά σαλόνια;

Δεν είμαι υπέρμαχος κανενός, ούτε θέλω να θεωρηθεί πως υπάρχουν πρόσωπα στην ομάδα που είναι στο απυρόβλητο. Τα λάθη ΟΛΩΝ επισημάνθηκαν πολλές φορές από αυτό εδώ το βήμα.

Αυτό που πραγματικά με καίει, είναι η χαμένη φλόγα, κυρίως  στα εντός έδρας παιχνίδια του Δικεφάλου. Εμείς είμαστε -και θα είμαστε- η δύναμη αυτού του συλλόγου, στη δική μας φωνή στηρίχτηκε επί 85 χρόνια ο ΠΑΟΚ.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να τον εγκαταλείψουμε και οι κερκίδες της Τούμπας να παρουσιάζουν την εικόνα που είδαμε όλοι μας στα τελευταία παιχνίδια. Το καμίνι των πρώτων ετών της διοίκησης Ζαγοράκη δείχνει να έχει ξεθυμάνει, λες και είμαστε προσωπολάτρες και για μάς ΠΑΟΚ σημαίνει ο πρόεδρός του ή οποισδήποτε άλλος !

Το Σάββατο υπάρχει παιχνίδι με τον φιλόδοξο Ατρόμητο του Δώνη και άλλο αποτέλεσμα εκτός από το τρίποντο δεν υπάρχει και αυτό να το καταλάβουμε όλοι. Η παρουσία μας στο γήπεδο κάτι παραπάνω από απαραίτητη, η ομάδα  μάς χρειάζεται ...