Νίκος Μαραντζίδης: «Ο Λουτσέσκου είναι ο δικός μας Σερ Αλεξ Φέργκιουσον»

Αναλυτικά όσα είπε:

«Είναι μια πολύ μεγάλη τιμή και δεν το λέω μόνο τυπικά, αλλά από τα βάθη της ψυχής μου, γιατί εγώ είμαι ένας οπαδός του ΠΑΟΚ» απαντά αρχικά στο ερώτημα για τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή την επιτροπή για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ. Και συνεχίζει: «Δεν υπήρξα ποτέ ποδοσφαιριστής ή παράγοντας, δεν υπήρξα σε μια σχέση οργανική με την ομάδα, πέραν του πιο οργανικού-από μία άποψη-που είναι ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι σ’ αυτό το γήπεδο, πανηγυρίζοντας ή άλλοτε στεναχωρούμενος τις εμφανίσεις της ομάδας.

Οπότε, το γεγονός ότι προτάθηκε από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ και τον Ιβάν Σαββίδη η συμμετοχή μου ήταν για μια μένα μια πολύ μεγάλη τιμή. Όχι μόνο δεν το είχα φανταστεί ότι θα καθόμουν στο ίδιο τραπέζι με τον Αλεξανδρίδη, τον Βιεϊρίνια, τον Κούδα, αλλά είχα και μεγάλη συγκίνηση στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής. Ελεγα ‘είμαι ξύπνιος τώρα, δεν κοιμάμαι, θα πάω να το πω στους φίλους μου ότι ήμουν μ’ αυτούς δίπλα!’ Ο,τι περνάει από το χέρι μου σε σχέση με τις δικές μου δυνατότητες, δεξιότητες και γνώσεις είναι προφανές ότι θα το προσφέρω σ’ αυτήν την υπόθεση της επετείου των 100 χρόνων, η οποία δυστυχώς συνέπεσε με την απώλεια των οπαδών μας στη Ρουμανία. Και για αυτό η επέτειος αυτή είναι επέτειος μνήμης σε πολλά επίπεδα».

Ποιος ο ρόλος και η σημασία, που έχει ο ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;

«Όταν χάνει ο ΠΑΟΚ δεν κοιμάμαι, τώρα τελευταία κι όταν κερδίζει δεν κοιμάμαι, πράγμα που είναι ανησυχητικό… Η μέρα μου ξεκινάει με τον ΠΑΟΚ. Το πρώτο πράγμα που θα δω είναι αν κάτι μου ξέφυγε από τις ειδήσεις. Εχω επίγνωση ότι πολλοί συνάδελφοί μου και φίλοι μου, που δεν ασχολούνται μ’ αυτά, το βρίσκουν στα όρια του περίεργου ή και πέρα απ΄ αυτό, όμως θα έλεγα ψέματα αν έλεγα κάτι διαφορετικό.

Ο ΠΑΟΚ είναι το πιο κεντρικό κομμάτι της ζωής μου αν αθροίσω συναισθήματα, ώρες ενασχόλησης. Όπως λέει η σύντροφός μου, ‘πιο πολύ με τον ΠΑΟΚ ασχολείσαι, παρά σε βλέπω’. Είναι ένα πράγμα, που καλύπτει πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, είναι η ταυτότητά μου και οι προγραμματισμοί μου ορίζονται με τον ΠΑΟΚ. Παράδειγμα, παίζει Πέμπτη ο ΠΑΟΚ στην Ευρώπη, άρα δεν μπορώ εκείνη την ημέρα να κανονίσω επαγγελματικό ραντεβού. Την Κυριακή πριν τα παιχνίδια δεν σηκώνω τηλέφωνα, το θεωρώ γρουσουζιά, άρα καταλαβαίνετε τι είναι για μένα ο ΠΑΟΚ. Στην πραγματικότητα, είναι όλη μου η ζωή».

Υπάρχει στην προσωπική σας ιεραρχία η πιο γλυκιά και η πιο πικρή ανάμνησή σας από τον ΠΑΟΚ;

«Γενιές ΠΑΟΚτσήδων θα θυμούνται το ματς του 2024 στο Χαριλάου και την εκεί κατάκτηση του πρωταθλήματος. Είχα δει το παιχνίδι σ’ ένα καφενείο στη Μελενίκου και μέχρι να φθάσω μετά στην Τούμπα είναι κάτι, που δεν περιγράφεται. Φυσικά, και το νταμπλ του 2019 ήταν κάτι το απερίγραπτο, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να το υπερβεί, μακάρι να συμβεί. Τώρα οι πίκρες… Οι δύο μεγάλες τραγωδίες, σε Τέμπη και Τιμισοάρα, ένα σοκ. Είναι κάτι βαθιά συγκλονιστικό και τραυματικό, είναι αυτό που ξέρεις ότι δεν θα το αφήσεις ποτέ πίσω σου. Κι εκεί όλα τα αγωνιστικά, τα σφυρίγματα, οι χαμένοι τίτλοι έρχονται πια πίσω».

Θα ξεχωρίζατε κάποια προσωπικότητα της ομάδας διαχρονικά;

«Τον Λόραντ, που άλλωστε υπήρξε μια προσωπικότητα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Αδικώ σίγουρα πολλούς ανθρώπους. Πάλι στην παιδική μου μνήμη μένει-δεν ξέρω γιατί με τους προπονητές έχω κάποιο ‘κόλλημα’-ο Τσερνάι. Και, βέβαια, ο Σάντος. Τώρα, θα πουν οι φίλοι του Λουτσέσκου… Ο Λουτσέσκου είναι ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟΚ.

Και θα πω κάτι, που έκανα καιρό να το πιστέψω και να το αποδεχτώ, ότι είναι ο δικός μας Σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Κι έτσι πρέπει να μείνει για πάντα. Κι αν έρθουν τίτλοι κι αν δεν έρθουν-μακάρι να έρθουν-αυτό που είδαμε πια όλα αυτά τα χρόνια είναι πολύ παραπάνω από ένας προπονητής. Ο Λόραντ ήταν προπονητής, ο Τσερνάι ήταν και δάσκαλος ίσως, ο Σάντος ήταν δάσκαλος σίγουρα.

Ο Λουτσέσκου είναι κάτι άλλο, δεν είναι μόνο προπονητής, είναι πολλά πράγματα κι είναι η συγκολλητική ουσία πολλών πραγμάτων. Είναι πια δύσκολο, ακόμη και για ανθρώπους σαν και εμένα, να φανταστούν τον ΠΑΟΚ χωρίς τον Λουτσέσκου. Οσοι φίλοι μου διαβάζουν τη συνέντευξη θα γελάνε γιατί υπήρξα κριτικός του Λουτσέσκου, έντονα κιόλας (σ. σ. γέλια)».

Από την άλλη, θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια προσωπικότητα, το έργο και η προσφορά της οποίας στον ΠΑΟΚ να μην έτυχε της δέουσας εκτίμησης;

«Για τη δική μου τη γενιά, ο Παντελάκης. Πιτσιρικάς ήμουν, τα φώναξα όλα τα συνθήματα στη θύρα 4… Εχω ΠΑΟΚτσήδικες ενοχές, άργησα να καταλάβω. Δεν είναι μόνο ότι τότε τον αδικήσαμε, αργήσαμε να καταλάβουμε τη σημασία του Παντελάκη. Μετά τον Σαββίδη, είναι ο άνθρωπος που πολεμήθηκε περισσότερο. Ο Σαββίδης έχει, φυσικά, το ‘προνόμιο’, γιατί ήταν ένα σύστημα συνολικό, δεν ήταν εσωτερικό, όπως του Παντελάκη. Ο Σαββίδης πολεμήθηκε από ένα κατεστημένο ελληνικό, που το ξέρουμε πολύ καλά τι όψεις έχει».

Τον Οκτώβριο θα διοργανωθεί το συνέδριο «Ποδόσφαιρο και κοινωνία». Τι να περιμένουμε;

«Το πιο σημαντικό κομμάτι της συμβολής μου στην επιτροπή της επετείου των 100 χρόνων βρίσκεται σ’ αυτό το συνέδριο. Πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου θα γίνει κάτι τέτοιο, που δεν είναι συνηθισμένο ακόμη και στο εξωτερικό. Συνήθως τα συνέδρια αυτά οργανώνονται από πανεπιστήμια, από ακαδημαϊκούς κι ερευνητικούς φορείς.

Ερχόμαστε, λοιπόν, να κάνουμε ένα συνέδριο ως ΠΑΟΚ σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας-θέλοντας να εντάξουμε και το Διεθνές Πανεπιστήμιο- και με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων να υπάρξουν ανακοινώσεις ιστορικές και επιστημονικές, είτε αυτές αφορούν την ιστορία του ΠΑΟΚ, είτε τη σχέση του ΠΑΟΚ με την κοινωνία της βόρειας Ελλάδας, της Θεσσαλονίκης ειδικότερα, είτε τη σχέση του ποδοσφαίρου με την κοινωνία και, βεβαίως, ζητήματα προοπτικής, δηλαδή, που πάει το ποδόσφαιρο, ποια είναι τα σύγχρονα χαρακτηριστικά.

Σ΄ αυτό το συνέδριο θα έχουμε σπουδαίους επιστήμονες και ομιλητές, οι οποίοι έχουν ερευνητικό έργο πάνω στο ποδόσφαιρο, στοχεύουμε, όμως, να έχουμε και ξένους προσκεκλημένους, που να είναι από επίσημους φορείς του ποδοσφαίρου, οι οποίοι θα μας βάλουν στα πιο τεχνοκρατικά, να καταλάβουμε δηλαδή τις εξελίξεις του ποδοσφαίρου. Όταν λέμε ότι είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα, θα το αποδείξουμε και μ’ αυτό το συνέδριο».