Το 75% στην εκτέλεση που «έσβησε» τον Ολυμπιακό

Αν αναζητήσουμε τον μοναδικό δείκτη που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ του Δικεφάλου, αυτός εντοπίζεται στον δείκτη αξιοποίησης κλασικών ευκαιριών. Σε μια αναμέτρηση όπου οι «ερυθρόλευκοι» είχαν την εδαφική κυριαρχία, ο ΠΑΟΚ παρέδωσε μαθήματα τακτικού κυνισμού, καταγράφοντας το εντυπωσιακό 75% στην τελική προσπάθεια έναντι μόλις 25% του αντιπάλου του. Αυτή η χαοτική απόσταση στην ποιότητα της εκτέλεσης σε συνδυασμό με την αποσοβημένη απειλή από τον τερματοφύλακά του, αποτέλεσε το «κλειδί» που μετέτρεψε την πίεση του Ολυμπιακού σε μια στείρα υπεροχή και την ουσία του ΠΑΟΚ σε έναν θρίαμβο τριών τερμάτων.

Στη σύγχρονη τακτική ανάλυση, η νίκη δεν κρίνεται από τον όγκο των τελικών, αλλά από τη βιωσιμότητα των φάσεων. Ο ΠΑΟΚ λειτούργησε με «χειρουργική» ακρίβεια δεδομένου πως από τις 4 κλασικές ευκαιρίες που δημιούργησε (φάσεις δηλαδή που υπό κανονικές συνθήκες «δεν χάνονται»), έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα τις 3. Αυτή η ικανότητα να διατηρείς την ψυχραιμία στο «κουτί» είναι που διαχωρίζει μια ομάδα που απλώς απειλεί από μια ομάδα που επιβάλλεται. Ο Ολυμπιακός «πλήρωσε» την επιθετική του φλυαρία. Παρά τις 17 τελικές και τις 4 μεγάλες ευκαιρίες, η έλλειψη συγκέντρωσης στην τελική απόφαση οδήγησε σε ένα πενιχρό 25% ευστοχίας στις κρίσιμες στιγμές. Στο ποδόσφαιρο των υψηλών απαιτήσεων, όταν η αναλογία αξιοποίησης είναι 3 προς 1 υπέρ του αντιπάλου, η στατιστική υπεροχή στην κατοχή μπάλας καθίσταται διακοσμητική.

Η πλάστιγγα έγειρε οριστικά λόγω του 0.83 goals prevented. Στη θεωρία του τερματοφύλακα, αυτό το νούμερο δείχνει ότι ο κίπερ του ΠΑΟΚ «έβγαλε» σχεδόν ένα σίγουρο γκολ παραπάνω από το αναμενόμενο, βάσει της ποιότητας των σουτ που δέχθηκε. Οι 3 μεγάλες αποκρούσεις εξουδετέρωσαν το πλεονέκτημα του Ολυμπιακού στις μεγάλες ευκαιρίες, δημιουργώντας μια συνθήκη όπου ο ΠΑΟΚ σκόραρε σε κάθε δική του «καθαρή» φάση, ενώ ο Ολυμπιακός προσέκρουε σε έναν σταθερό ανασταλτικό μηχανισμό.