Μαζοχισμός

Ο ΠΑΟΚ εκτέθηκε. Παίκτες χωρίς συγκέντρωση, προπονητής με υπερβολικά ρίσκα και πίστη σε παιδιά που φέτος είναι μονίμως αρνητικοί πρωταγωνιστές. Τα πλέι οφς ξεκινάνε από μειονεκτική θέση πραγματικά χωρίς λόγο.

Αλήθεια αναρωτιέμαι τι μπορεί να περιμένει φέτος ο ΠΑΟΚ από τον Καμαρά. Δύο τσαφ μπροστά στην εστία είναι το σύνηθες. Ο Ντεσπόντοφ; Φαίνεται πως θα κάνει το λάθος. Πάει τόσο λάθος στη φάση. Δεν είναι η πρώτη φορά. 

Αυτή η προσπάθεια να φρεσκαριστεί η ομάδα πριν τα πλέι οφς, σε πρώτη φάση απέτυχε εμφατικά. Οι τραυματίες δεν επέστρεψαν, η ομάδα χωρίς Κένι, Μειτέ, Ζίβκοβιτς και Γιακουμάκη χάνει την ισορροπία της και υπάρχουν κάποιοι που δεν ανταποκρίνονται μονίμως.

Και ο ΠΑΟΚ με αυτές τις σοβαρές απουσίες, έχει τρία παιχνίδια που κάνει ακριβώς τα ίδια λάθη. Λάρισα, Κηφισιά και Βόλο. Πέντε χαμένοι βαθμοί από το πουθενά. Πλέον είναι εκνευριστικό.

Ευτυχώς θα πει κάποιος τελείωσαν αυτά τα μικρά παιχνίδια. Ξεκινάνε τα ντέρμπι. Πάλι καλά γκέλαρε και ο Ολυμπιακός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που γκελάρει συνήθως και αυτός.

Όμως αν δεν επιστρέψουν Μειτέ, Ζίβκοβιτς και Κένι και αν δεν αποφασίσει ο Λουτσέσκου να αναβαθμίσει Μπιάνκο αντί Καμαρά, τα κουκιά δεν θα βγούνε. 

Ο ΠΑΟΚ σαν κλασική μαζόχα, βάζει πίεση στον εαυτό του πριν ξεκινήσουν τα πλέι οφς. Προφανώς στο παρελθόν του έχει βγει, όμως τώρα ο ανταγωνισμός είναι σε πολύ πιο έντονο βαθμό. Δεν είναι πως χάνει έδαφος ο ίδιος. Είναι πως δίνει ψυχολογία και στους άλλους. 

Πραγματικά, ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν με δοκιμάζει το σύμπαν. Αν αυτή η ομάδα της είναι γραφτό να μην πετυχαίνει τίποτα με μία σχετική ευκολία. 

Προφανώς δεν έχει τελειώσει τίποτα, προφανώς θα μπούμε στα πλει οφς με τη νοοτροπία που πρέπει, απλά όταν μετράς τα κουκιά που χάθηκαν και θυμάσαι τον τρόπο, σε πιάνει υστερία. 

Ένα πρωτάθλημα που ήταν στα μέτρα του, το κάνει ολοένα και πιο δύσκολο.