Υπάρχει σφυγμός

Το 3-1 απέναντι στην ΑΕΚ ήταν μία τέτοια νίκη.

Γιατί, περισσότερο από την ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ χθες έπαιζε απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Στις φοβίες του. Στην ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα προηγούμενα αποτελέσματα.

Στην αμφιβολία που άρχισε να καταπίνει παίκτες, προπονητή και κόσμο. Στην αίσθηση ότι κάθε λάθος μπορεί να οδηγήσει στο επόμενο στραβοπάτημα και κάθε στραβοπάτημα στην επόμενη κρίση.

Και για μία βραδιά τουλάχιστον, ο ΠΑΟΚ κέρδισε αυτή τη μάχη.

Το πρώτο χειροκρότημα είχε μεγαλύτερη σημασία από το τελευταίο

Υπήρξε μια στιγμή από πολύ νωρίς στο παιχνίδι που ίσως λέει περισσότερα από οποιαδήποτε τακτική ανάλυση.

Η ομάδα μπήκε με διάθεση, ένταση, ενέργεια. Με πρόθεση να κυνηγήσει το παιχνίδι και όχι να περιμένει φοβισμένη τι θα κάνει ο αντίπαλος.

Η Τούμπα αντέδρασε σχεδόν ενστικτωδώς. Χειροκρότησε. Αυθόρμητα και ειλικρινα! Ο κόσμος είδε κάτι που είχε ανάγκη να δει: μια ομάδα που προσπαθεί πραγματικά.

Αυτό το αυθόρμητο χειροκρότημα είχε τεράστια σημασία. Γιατί μέσα σε όλη τη γκρίνια, την ένταση και την απογοήτευση των τελευταίων εβδομάδων, μας θύμισε και κάτι που είχαμε σχεδόν ξεχάσει: πώς είναι να έχουμε καλή διάθεση απέναντι στην ομάδα μας.

• Να περιμένουμε κάτι όμορφο αντί για την επόμενη καταστροφή.
• Να επιβραβεύουμε μια προσπάθεια αντί να ψάχνουμε από το πρώτο λεπτό ποιον θα κατηγορήσουμε.

Και αυτό δεν σημαίνει χαμηλές απαιτήσεις. Το αντίθετο. 

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ έδειξε ότι δεν ζητά απαραίτητα τελειότητα για να στηρίξει. Ζητά να βλέπει ότι οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνουν τι σημαίνει η φανέλα που φορούν.

Τελικά, υπάρχει ποιότητα

Τις τελευταίες εβδομάδες φτάσαμε πολύ εύκολα από το «η ομάδα έχει προβλήματα» στο «δεν υπάρχει ομάδα». Από το «έγιναν λάθη στον σχεδιασμό» στο «όλοι είναι άχρηστοι».

Από το «ο προπονητής πρέπει να βελτιώσει πολλά πράγματα» στο «δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σωθεί».

Είναι το αγαπημένο μας άθλημα, αποδεδειγμένα. Η ισοπέδωση.

Χθες ο ΠΑΟΚ υπενθύμισε ότι τα πράγματα σπάνια είναι τόσο απλά:

• Υπάρχει ποιότητα σε αυτό το ρόστερ.
• Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
• Υπάρχουν επιλογές.
• Υπάρχει δυνατότητα να παιχτεί καλό ποδόσφαιρο.
• Και, κυρίως, υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να δημιουργηθεί ομάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά λύθηκαν τα προβλήματα.

Σημαίνει όμως ότι ο ασθενής που κάποιοι είχαν ήδη σχεδόν κηρύξει νεκρό έχει κάτι πολύ σημαντικό: σφυγμό.

Το λάθος των μεταβατικών περιόδων

Υπάρχει ένα διαχρονικό λάθος που κάνουν σχεδόν όλες οι μεγάλες ομάδες όταν περνούν μεταβατική περίοδο. Θέλουν την αλλαγή, αλλά δεν αντέχουν τη διαδικασία της αλλαγής. Θέλουμε νέο προπονητή, νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, διαφορετική φιλοσοφία. Αλλά θέλουμε όλα αυτά να λειτουργήσουν από την πρώτη εβδομάδα.

Και όταν δεν λειτουργήσουν, αρχίζει η κατεδάφιση. 

Φυσικά η «μετάβαση» δεν μπορεί να αποτελεί αιώνιο άλλοθι. Το έχουμε γράψει πολλές φορές. Ο χρόνος πρέπει να συνοδεύεται από πρόοδο, ο προπονητής πρέπει να δείχνει ιδέες, οι ποδοσφαιριστές πρέπει να βελτιώνονται και να "βρίσκονται" μεταξύ τους. Η ομάδα πρέπει σταδιακά να αποκτά ταυτότητα. 

Αλλά είναι άλλο πράγμα η απαίτηση και άλλο η ισοπέδωση.

Ο ΠΑΟΚ έχει πληρώσει πολλές φορές στην ιστορία του την ανάγκη να γκρεμίζει κάτι πριν προλάβει καν να καταλάβει αν μπορεί να χτιστεί.

Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει σχέδιο

Η χθεσινή βραδιά λοιπόν δεν αποτελεί δικαίωση του Λίσι. Ούτε μπορεί να αποτελεί απάντηση σε όλες τις εύλογες ερωτήσεις που έχουν δημιουργηθεί.

Είναι όμως ένα πρώτο επιχείρημα υπέρ του.

Έδειξε ότι μπορεί να αλλάξει πράγματα. Ότι μπορεί να αναζητήσει διαφορετικές λύσεις. Ότι η ομάδα μπορεί να παρουσιαστεί με ενέργεια και συνοχή.

Τώρα πρέπει να το επαναλάβει.

Να δείξουν προπονητής και ποδοσφαιριστές ότι πίσω από τη χθεσινή εμφάνιση υπάρχει δουλειά και όχι απλώς μια έκρηξη αντίδρασης. Ότι υπάρχουν ιδέες, πλάνο, αυτοματισμοί. Ότι οι ποδοσφαιριστές αρχίζουν να αντιλαμβάνονται καλύτερα ο ένας τον άλλον. Και ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να αποκτήσει μια αγωνιστική προσωπικότητα.

Γιατί εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα μέχρι σήμερα.

Τέλος στις αυτοκτονίες

Ο ΠΑΟΚ δεν έχασε τη σεζόν επειδή δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες ομάδες. Έχασε βαθμούς επειδή πολλές φορές φοβήθηκε παιχνίδια στα οποία ήταν υποχρεωμένος να συμπεριφερθεί ως το φαβορί.

Αυτό πρέπει να τελειώσει. Δεν γίνεται απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο να εμφανίζεσαι αποφασισμένος, συγκεντρωμένος και επιθετικός και λίγες ημέρες νωρίτερα απέναντι σε μικρότερες ομάδες να μοιάζεις φοβισμένος μήπως κάνεις λάθος. Αυτές οι «αυτοκτονίες» είναι που μπορεί πραγματικά να καταστρέψουν τη χρονιά.

Γιατί το πρωτάθλημα κερδίζεται κυρίως τις βραδιές στις οποίες όλοι θεωρούν αυτονόητο ότι θα κερδίσεις.

Εκεί ο ΠΑΟΚ πρέπει να αποκτήσει ξανά προσωπικότητα, να κρατήσει τη μπάλα όταν πρέπει, να επιτεθεί όταν πρέπει, να μην μπαίνει στο γήπεδο περιμένοντας πρώτα να διαπιστώσει αν ο αντίπαλος μπορεί να τον πληγώσει.

Να πάψει να φοβάται τον ίδιο του τον ίσκιο.

Η χρονιά δεν χάθηκε

Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μήνυμα της χθεσινής βραδιάς.Δεν είμαστε στον Μάρτιο. Δεν έχει κριθεί κανένας τίτλος. Δεν εξαφανίστηκαν οι αδυναμίες του ΠΑΟΚ, αλλά ούτε εξαφανίστηκε ξαφνικά η ποιότητά του επειδή έχασε κάποια παιχνίδια.

Υπάρχει ακόμη χρόνος. Το ρόστερ και το μπατζετ της ομάδας ΔΕΝ είναι "β εθνικής".

Υπάρχει η δυνατότητα βελτίωσης. Το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Αν η νίκη απέναντι στην ΑΕΚ μετατραπεί σε βάση, μπορεί να αποτελέσει μια πραγματική αφετηρία. Αν μείνει μια φωτεινή παρένθεση ανάμεσα σε νέες φοβικές εμφανίσεις, δεν θα σημαίνει απολύτως τίποτα. Η μπάλα βρίσκεται πλέον ξανά στα πόδια του προπονητή και των παικτών.

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος ήταν πάντα μέσα μας

Πολλές φορές ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ΠΑΟΚ δεν φορούσε άλλη φανέλα. Ήταν και είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Η εσωστρέφεια, η φαγωμάρα, η ευκολία με την οποία από τον ενθουσιασμό περνάμε στην καταστροφή και από την καταστροφή ξανά στην αποθέωση.

Χθες δεν γεννήθηκε ξαφνικά ένας μεγάλος ΠΑΟΚ. Όπως πριν από τρεις ημέρες δεν είχε ξαφνικά πεθάνει ο ΠΑΟΚ.

Αυτό που είδαμε ήταν κάτι πολύ πιο απλό και, αυτή τη στιγμή, πολύ πιο σημαντικό. Μια ομάδα που μπήκε στο γήπεδο, κοίταξε τον αντίπαλο στα μάτια, έπαιξε χωρίς να φοβάται και θύμισε στον κόσμο της ότι μπορεί ακόμη να του δημιουργήσει θετικά συναισθήματα.

Δεν είναι λίγο, αλλά ούτε αρκεί. Τώρα πρέπει να υπάρξει συνέχεια.

Γιατί χθες πήραμε επιτέλους μια απάντηση στο πρώτο ερώτημα.

Υπάρχει σφυγμός.

Το επόμενο είναι πολύ πιο δύσκολο: Μπορεί αυτός ο σφυγμός να γίνει κανονικός ρυθμός;