ΠΑΕ ΠΑΟΚ: Η νύφη με τη μεγάλη προίκα

Πριν λίγους μήνες, βρέθηκα στην Κατερίνη, ερχόμενος από το εξωτερικό, για να παρευρεθώ στον γάμο του ξαδέρφου μου. Ο ΠΑΟΚ στα σχοινιά και ντέρμπι στην Τούμπα με τον Ολυμπιακό. Κάνω απόδραση σκάστος στο μπαρ του ξενοδοχείου για να δω τον αγώνα. Μιλάω με τους θαμώνες, ΠΑΟΚτσάκια 20άρηδες, ενεργοί και σε εκδρομές. Μου λένε πως θα χάσουμε, ενώ ένας κύριος παραδίπλα λέει πως το έπαιξε διπλό. «Άσσος κολώνα» τους εξηγώ, «δεν σπάει με τίποτα». Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, το καθάρισε ο Ζίβκοβιτς.

Μετά το ματς πιάνουμε κουβέντα στα γρήγορα, ανταλλάσσοντας απόψεις για την ομάδα, μέχρι που ακούω τη φράση: «Πριν τον Σαββίδη ήμασταν μικρή ομάδα…».

Όπως καταλαβαίνετε, για μένα, που ξεκίνησα να παρακολουθώ και να καταλαβαίνω ενεργά το τι είναι ο ΠΑΟΚ από το 2000, έπαθα εγκεφαλικό και έμφραγμα ταυτόχρονα. Αυτή είναι η άποψη που έχει για την ομάδα μας μια μερίδα των νέων οπαδών. Όταν έπεσαν οι παλμοί και το σκέφτηκα καλύτερα, συνειδητοποίησα ότι δεν θα έπρεπε να τους κακίσω. Δεν έχουν γνωρίσει και κάτι άλλο, δεν το έχουν ζήσει.

Είναι όμως έτσι; Πάμε να το δούμε με επιχειρήματα και γεγονότα.

Δύο κύπελλα στις αρχές της χιλιετίας. Ένα με τον μισητό συμπολίτη, που ή θα το έπαιρνες ή η Τούμπα θα γινόταν πάρκινγκ, και το δεύτερο στη Φιλαδέλφεια, με τον Κόκκαλη να λέει την ιστορική ατάκα πριν τον τελικό, πως ο Ολυμπιακός θα χάσει μόνο αν σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του. Και τελικά το έσπασε, κι εμείς, οι υπόλοιποι δεκάδες χιλιάδες, τα σπάσαμε όλα.

Fast forward στην εποχή Ζαγοράκη και Βρύζα, με το motto να είναι το «Revolution».

Επανάσταση λοιπόν, συσπείρωση, διαρκείας, χορηγίες και αναγέννηση με μηδέν επένδυση από μεγαλομέτοχο. Αποτέλεσμα, μια ομάδα που μας έκανε να ζήσουμε αξέχαστες στιγμές, ακόμα κι αν δεν κέρδισε τίτλο. 45 λεπτά κάναμε να μπούμε στη 4 με τον Πανιώνιο. Κάθε εισιτήριο έβαζε κι ένα πιτσιρίκι μέσα, δύο άτομα σε ένα καρεκλάκι. Αξέχαστες στιγμές, αξέχαστες νίκες και προκρίσεις. Παίκτες με DNA ΠΑΟΚ, ροκ εν ρολ καταστάσεις κι ένας λαός αναγεννημένος που βρήκε τη χαμένη του περηφάνια.

Και εδώ πατάμε παύση. Τα οικονομικά προβλήματα άρχισαν να μας χτυπούν την πόρτα. Ο Βρύζας, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στους Μπεταράδες, μας εξήγησε πως ο ίδιος επέλεξε τον Σαββίδη μέσα από τέσσερις προσφορές. Εκείνη την περίοδο, δηλαδή, είχαμε τέσσερις ενδιαφερόμενους, με τον Βρύζα να επιλέγει τον Σαββίδη με την απλή λογική ότι είχε τη μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τους υπόλοιπους.

Εποχή Σαββίδη λοιπόν. Αρχικά εξυγίανση, τέλος τα χρέη. Ομάδα ανάλατη στην αρχή, όπου μετά από χρόνια βρήκε τη σωστή συνταγή. Μετά από πολύ χρήμα και με δεδομένο ότι εξασφάλισε πως δεν θα τρυπηθούμε όπως στο παρελθόν παρασκηνιακά, φτάσαμε στην περίοδο των τίτλων. Όλα πάνε καλά και ομάδα και λαός είναι έτοιμοι για το επόμενο βήμα: καινούργιο γήπεδο και προπονητικό, που θα διασφαλίσουν το μέλλον του συλλόγου και θα τον καταξιώσουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως μας είχε υποσχεθεί και ο ίδιος ο πρόεδρος, στις 20 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Το 2022 όλα φάνταζαν ρόδινα στη συνέντευξη Τύπου από την Populus για τη Νέα Τούμπα. Και κάπου εκεί αρχίζουμε τα βήματα πίσω. Πάμε στην εποχή Skype. Οι προγραμματισμένες επενδύσεις στις υποδομές παγώνουν, η παρουσία της οικογένειας Σαββίδη είναι από σπάνια έως ανύπαρκτη και αγωνιστικά, χρόνο με τον χρόνο, η ομάδα γίνεται χειρότερη. Δεν υπάρχει σύνδεση με τον κόσμο, το διοικητικό και το οργανωτικό είναι για γέλια, και όλα πάνε στον αυτόματο, σαν δημόσιο.

Κάπου εκεί, πριν ένα χρόνο, εμφανίζεται ο Μυστακίδης. Ξαφνικά όλοι ενεργοποιούνται. Ο Σαββίδης εμφανίζεται και υπόσχεται εκ νέου γήπεδο και προπονητικό. Ο μηχανισμός κινητοποιείται και από τις δύο πλευρές και έχουμε φτάσει στο σημείο που αν κάνεις κριτική στον Σαββίδη, τα παίρνεις από τον Μυστακίδη, κι αν τον υπερασπίζεσαι, είσαι στο pay roll.

Για να δούμε όμως τι προίκα έχει αυτή η νύφη και τη θέλουν όλοι.

Καταρχάς, έχει 1,5 εκατομμύριο ψήφους. Ελέγχει το βόρειο κομμάτι της χώρας, που μετά τα τελευταία γεωπολιτικά γεγονότα έχει πάρει μεγαλύτερη αξία. Όπως επίσης, τα τελευταία χρόνια, το ποδόσφαιρο παγκοσμίως δεν είναι ένα άδειο βαρέλι χωρίς πάτο που πετάς λεφτά, αλλά, αν το κάνεις σωστά, μπορείς να έχεις μέχρι και κέρδος. 7 εκατομμύρια είναι πλέον μόνο ο χορηγός της φανέλας, 11 εκατομμύρια το τηλεοπτικό, τουλάχιστον 12 εκατομμύρια από την Ευρώπη, αν παίζεις Κόνφερενς, και πάνω από 17 χιλιάδες διαρκείας κάθε χρονιά.

Όλα αυτά συμβαίνουν με μια ομάδα που δεν ενθουσιάζει τον κόσμο, με μια διοίκηση που δεν έχει πλέον σύνδεση με τον λαό, με ένα γήπεδο ιστορικό μεν αλλά απαρχαιωμένο, και με τρομερές ακαδημίες που δημιουργούν παίκτες χωρίς καν να έχουν ένα σωστό προπονητικό κέντρο. Ένας σύλλογος που είναι το μεγάλο σχήμα σε μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, η οποία πλέον έχει και μεγάλη γεωπολιτική αξία.

Αυτός ο σύλλογος, θέλουν να μας πουν ότι ορίζεται από τις ορέξεις ενός μεγαλομετόχου; Αυτός ο σύλλογος είναι μεγάλος λόγω ενός επενδυτή; Όχι. Αυτός ο σύλλογος είναι μεγάλος, γι' αυτό και ελκύει επενδυτές.

Και κάπου εκεί πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ελάχιστες ως μηδαμινές οι πιθανότητες να υπάρχει παράγοντας παγκοσμίως που να ρίχνει λεφτά σε μια ανώνυμη ποδοσφαιρική εταιρία με μόνο γνώμονα το αγνό φίλαθλο αίσθημά του για αυτήν. Ο κάθε Σαββίδης και Μυστακίδης έχουν τα δικά τους συμφέροντα που τους οδηγούν στο να ρίχνουν τα εκατομμύριά τους. Βάζουν και παίρνουν, είναι μπίζνες και όχι συναίσθημα. Ο ΠΑΟΚ ως σύλλογος και η ΠΑΕ ως η ναυαρχίδα του θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν το μέγεθός τους και, όταν βλέπουν ότι κάποιος δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, να προχωρούν παρακάτω.

Η εποχή Σαββίδη, κατά την προσωπική μου άποψη, έχει φτάσει σε αδιέξοδο και προσωπικά πιστεύω ότι η επόμενη κατάσταση είναι θέμα χρόνου. Όχι, δεν λέω ότι αυτός πρέπει να είναι ο Μυστακίδης. Ας μείνει στο μπάσκετ, ας τα ρίξει εκεί. Πιστεύω ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε τη θέση της ομάδας τη δεδομένη χρονική στιγμή, την κατάσταση στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο που έχει γίνει μεγάλη μπίζνα, καθώς και την αξία της Βόρειας Ελλάδας μετά τον Ρωσοουκρανικό πόλεμο, για να πάμε επιτέλους στην επόμενη πίστα.

Η επόμενη πίστα για μένα πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Ο ΠΑΟΚ κυριαρχεί στη Βόρεια Ελλάδα και το εξωτερικό, με τον Άρη και τον Ηρακλή να μικραίνουν σε μέγεθος χρόνο με τον χρόνο και απλά να δίνουν το αλατοπίπερο στα τοπικά ντέρμπι. Ο Παναθηναϊκός, αν και πάνε να τον αναστήσουν με τον Βοτανικό, έχει χάσει τη δυναμική του. Δεν πρέπει να σηκώσει κεφάλι, πρέπει να γίνει μπασκετικό κλαμπ σαν τον Άρη. Η ΑΕΚ είναι καταδικασμένη να ασφυκτιά γεωγραφικά ως η τρίτη ομάδα στην Αττική, και ως συγγενής προς εμάς σύλλογος θα πρέπει σε κάθε μεταξύ μας αναμέτρηση να υπερισχύουμε, όπως κάναμε με το 3 στα 3 στους τελικούς.

Και τέλος, η τελευταία πίστα είναι ο Ολυμπιακός. Ομάδα με λαϊκή βάση, κόσμο από τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, ομάδα από λιμάνι. Ίδια με τον ΠΑΟΚ δηλαδή. Αυτό πρέπει να είναι το δίπολο της χώρας: Βορράς εναντίον Νότου, ΠΑΟΚ εναντίον Ολυμπιακού, Μαύρο εναντίον Κόκκινου. Πρέπει να φτάσουμε στο επίπεδο όπου αυτές θα είναι οι δύο ομάδες που θα διεκδικούν την πίτα, όπως ακριβώς το Μπενφίκα - Πόρτο, το Μπάγερν - Ντόρτμουντ ή το Γαλατά - Φενέρμπαχτσε.

Ο λαός του ΠΑΟΚ θέλει να του μιλάς στο DNA του, όπως και την ομάδα στο χόρτο να τη νιώθει δική του. Γι' αυτό και ξεσηκώθηκε με τη φυγάδευση του Κωνσταντέλια, γιατί βρήκε τον νέο Κούδα στο πρόσωπό του. Έναν άνθρωπο που μεγάλωνε τον σύλλογο με κάθε του κοντρόλ και γεννούσε ΠΑΟΚτσάκια σε μέρη που δεν είχαμε πρόσβαση έως χθες, κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα.

Ήρθε η ώρα και πρέπει να πάμε στην επόμενη πίστα. Το πρόσωπο δεν με ενδιαφέρει, αρκεί να μας οδηγήσει στον στόχο. Δεν τα παίρνω εξάλλου, κι ας μην έχω φωτογραφία με τα παιδιά μου ντυμένα στα ασπρόμαυρα στο προφίλ μου.

ΠΑΟΚ εμπρός και πρόλογο μην τρως.

Γήπεδο, προπονητικό και ομάδα που θα διεκδικεί με DNA ΠΑΟΚ. Διοίκηση με εξωστρέφεια, συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό πλάνο και σωστή επικοινωνία.

Διογένης