Φέρτε ένα σύννεφο να πέσω!

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την πρώτη παράγραφο.

Όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Δεν έχει διεξαχθεί δίκη. Δεν υπάρχει καταδικαστική απόφαση. Οι κατηγορίες πρέπει να αποδειχθούν και όσοι εμπλέκονται έχουν αυτονόητα το δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, εξίσου προβληματική για το ελληνικό μπάσκετ: Σχεδόν κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα απ' όλα. Όχι ότι ο κόσμος γνωρίζει αν κάποιος είναι ένοχος. Δεν γνωρίζει. Αλλά ότι ένα τεράστιο κομμάτι των φιλάθλων ακούει για έρευνες γύρω από διαιτητές, παράγοντες και πιθανή χειραγώγηση αγώνων και η πρώτη του αντίδραση δεν είναι «αποκλείεται». Αλλά είναι περίπου:

«Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό».

Και όταν ένα άθλημα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο δυσπιστίας, έχει ήδη ένα τεράστιο πρόβλημα αξιοπιστίας ανεξάρτητα από την τελική δικαστική έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης.

Από το «μπασκετάκι μας» στο γκρίζο περιβάλλον

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο θεωρούνταν περίπου συνώνυμο του παρασκηνίου, ενώ το μπάσκετ παρουσιαζόταν ως το «υγιές» άθλημα. Το οργανωμένο. Το άθλημα των ευρωπαϊκών επιτυχιών. Του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ομαδάρες. Τα τελευταία χρόνια αυτή η εικόνα έχει αντιστραφεί επικίνδυνα.

Καταγγελίες για διαιτησίες, δημόσιες συγκρούσεις παραγόντων, απειλές αποχωρήσεων, πόλεμοι ανακοινώσεων, προσωπικές επιθέσεις, καχυποψία πριν ακόμη γίνει το τζάμπολ και μια μόνιμη αίσθηση ότι πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει κάτι που ο απλός φίλαθλος δεν γνωρίζει.

Η ΕΡΤ αναφέρει ότι στο μικροσκόπιο βρίσκονται περίπου 50 αγώνες, από την πρώτη κατηγορία μέχρι μικρότερες διοργανώσεις, με την υπόθεση να εκτείνεται χρονικά σε βάθος ετών.

Αν οι κατηγορίες δεν αποδειχθούν, οι κατηγορούμενοι πρέπει προφανώς να αποκατασταθούν πλήρως.

Αλλά ακόμη και τότε θα παραμένει το ερώτημα:

Πώς κατάφερε το ελληνικό μπάσκετ να γίνει τόσο αναξιόπιστο στα μάτια του ίδιου του κοινού του; Και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Πώς έφτασε ένα άθλημα που κάποτε καμάρωνε ότι βρίσκεται μακριά από τις αρρώστιες του ποδοσφαίρου να μοιάζει σήμερα, στα μάτια πολλών, ακόμη πιο γκρίζο; Αυτό δεν το δημιούργησε η σημερινή είδηση. Η σημερινή είδηση απλώς το έφερε βίαια στην επιφάνεια.

Ο ΠΑΟΚ γνωρίζει πολύ καλά αυτή την αίσθηση

Για τον ΠΑΟΚ η συγκεκριμένη συζήτηση δεν είναι θεωρητική. Ο κόσμος του έχει ζήσει και στα δύο "μεγάλα" αθλήματα στιγμές στις οποίες αισθάνθηκε ότι η ομάδα του δεν αντιμετωπιζόταν με τους ίδιους όρους.

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν γεγονότα που ακόμη και σήμερα προκαλούν οργή όταν συζητούνται. Στο μπάσκετ υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ΠΑΟΚτσήδων που μεγάλωσε βλέποντας μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις των αρχών της δεκαετίας του '90 να χάνει σταδιακά έδαφος, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι δύο μεγάλες ομάδες της Αθήνας αποκτούσαν οικονομική και θεσμική ισχύ ασύγκριτη με όλους τους υπόλοιπους. Να χάνει τίτλους με προσβλητικούς και εξόφθαλμους τρόπους.

Δεν χρειάζεται σήμερα να ξαναδικάσουμε κάθε σφύριγμα των τελευταίων τριάντα ετών. Ούτε να αποφασίσουμε ότι κάθε ήττα του ΠΑΟΚ ήταν αποτέλεσμα κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας. Αυτό θα ήταν γελοίο.

Υπήρξαν καλύτεροι αντίπαλοι. Υπήρξαν λάθη. Υπήρξαν διοικήσεις του ΠΑΟΚ που απέτυχαν. Υπήρξε η τεράστια περίοδος των πέτριων χρόνων βεβαίως...

Αλλά υπήρξαν επίσης στιγμές που δημιούργησαν βαθιά αίσθηση αδικίας. Ακόμα και όταν ο ΠΑΟΚ δεν απειλούσε ιδιαίτερα τους άλλους "μεγάλους"...

Και αυτές οι μνήμες δεν εξαφανίζονται επειδή πέρασαν χρόνια.

Τι έγινε στο ποδόσφαιρο

Το ποδόσφαιρο προσφέρει ίσως ένα χρήσιμο παράδειγμα.

Ο ΠΑΟΚ δεν «καθάρισε» μόνος του το ελληνικό ποδόσφαιρο και θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο.

Υπήρξε όμως μπροτάρης, με τρόπο ιστορικής αξίας και συμβολισμού, στην επιχειρούμενη κάθαρση. Ένας από τους βασικούς συλλόγους που αμφισβήτησαν έμπρακτα μια παγιωμένη κατάσταση και απαίτησαν διαφορετικούς όρους ανταγωνισμού.

Οι ισορροπίες άλλαξαν. Η χρήση ξένων διαιτητών στα μεγάλα παιχνίδια, η τεχνολογία και μια διαφορετική αντιμετώπιση της διαιτησίας περιόρισαν τουλάχιστον την αίσθηση ότι το πρωτάθλημα είχε προκαθορισμένο ιδιοκτήτη. Και πάνω απ' όλα συνέβη κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι μπορείς να αμφισβητήσεις την καθεστηκυία τάξη και να κερδίσεις.

Το αήττητο πρωτάθλημα του 2019 δεν ήταν σημαντικό μόνο για τον ΠΑΟΚ. Έσπασε και μια ψυχολογία δεκαετιών. Έδειξε ότι υπάρχει χώρος και για κάποιον άλλον.

Και όταν περισσότερες ομάδες πιστεύουν ότι μπορούν να κερδίσουν, το ίδιο το προϊόν γίνεται υγιέστερο.

Τώρα η μεγάλη ευκαιρία είναι στο μπάσκετ

Και εδώ ακριβώς μπαίνει στη συζήτηση η νέα εποχή του μπασκετικού ΠΑΟΚ.

Ο Αριστοτέλης Μυστακίδης δεν μπήκε στην ΚΑΕ για να εξασφαλίσει απλώς ότι ο ΠΑΟΚ θα πληρώνει στην ώρα του τους λογαριασμούς του.

Μπήκε με την πρόθεση να επαναφέρει έναν τεράστιο σύλλογο εκεί όπου θεωρεί ότι ανήκει.

Και ίσως, από μια περίεργη ιστορική ειρωνεία, η μεγάλη οικονομική επιστροφή του ΠΑΟΚ να συμπίπτει τώρα με μια στιγμή κατά την οποία ολόκληρη η δομή του ελληνικού μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Αυτή είναι τεράστια ευκαιρία.

• Όχι για να εκμεταλλευτεί ο ΠΑΟΚ τις περιπέτειες οποιουδήποτε.
• Οχι για να απαιτήσει τίτλους στα χαρτιά.
• Ούτε για να εμφανιστεί σήμερα και να πει «εμείς σας τα λέγαμε».

Αυτά είναι μικρά πράγματα.

Η μεγάλη ευκαιρία είναι άλλη.

• Να απαιτήσει κανόνες που δεν θα χρειάζονται κανέναν ισχυρό ιδιοκτήτη για να εφαρμοστούν.
• Διαφάνεια.
• Πραγματικά ανεξάρτητη διαιτησία.
• Καθαρές διαδικασίες αξιολόγησης.
• Λογοδοσία.
• Θεσμούς που δεν θα επιτρέπουν σε κανέναν να θεωρεί ότι ελέγχει το παιχνίδι επειδή διαθέτει μεγαλύτερη οικονομική ή παραγοντική ισχύ.
• Και πάνω απ' όλα ένα πρωτάθλημα στο οποίο όταν μπαίνουν δύο ομάδες στο παρκέ, ο φίλαθλος θα αναρωτιέται ποιος θα κερδίσει και όχι τι θα συμβεί αν το παιχνίδι πάει στον πόντο.

Η ισονομία συμφέρει τον νέο ΠΑΟΚ

Και υπάρχει κάτι ακόμη.

Ο σημερινός ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται εύνοια.

Με τις επενδύσεις που γίνονται, με το μέγεθος του κόσμου του και με τη δυναμική που αποκτά ξανά το τμήμα, εκείνο που χρειάζεται είναι απλώς να παίζεται το παιχνίδι με τους ίδιους κανόνες για όλους.

Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής Μυστακίδη.

Να μη συνδυαστεί απλώς με την επιστροφή των μεγάλων παικτών, των χρημάτων, των γεμάτων κερκίδων και των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών. Να συμπέσει και με κάτι πολύ μεγαλύτερο: με την απαίτηση για ένα διαφορετικό ελληνικό μπάσκετ.

Το σημαντικό σήμερα δεν είναι τα πρόσωπα

Ας επιστρέψουμε λοιπόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Οι σημερινές συλλήψεις δεν αποδεικνύουν ότι οι κατηγορούμενοι είναι ένοχοι. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Η ουσία της ημέρας δεν είναι καν τα πρόσωπα που αναφέρει η ειδησεογραφία.

Η έρευνα πρέπει να ολοκληρωθεί χωρίς κραυγές, χωρίς λαϊκά δικαστήρια και χωρίς ομάδες να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά μια ποινική διαδικασία που μόλις ξεκίνησε. 

Αλλά υπάρχει κάτι που μπορούμε ήδη να κρίνουμε.

Το γεγονός ότι οι ειδήσεις αυτές έπεσαν πάνω στο ελληνικό μπάσκετ και μεγάλο μέρος του κοινού δεν ένιωσε έκπληξη.

Ένιωσε επιβεβαίωση της καχυποψίας του. Και αυτό είναι μια καταδίκη όχι ανθρώπων, αλλά ενός συστήματος που έχασε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Τώρα υπάρχει μια σπάνια ευκαιρία να ξαναχτιστεί αυτή η εμπιστοσύνη από την αρχή.

Ο ΠΑΟΚ πρέπει να είναι μπροστά σε αυτή την προσπάθεια. Έχει στερηθεί για πάρα πολλά χρόνια το δικαίωμα να ονειρεύεται πραγματικά μεγάλα.

Αυτή τη φορά, δεν πρέπει να αφήσει κανέναν να του το στερήσει ξανά.