Χάσαμε στη Λιθουανία. 95-86 από τη Λιετκαμπέλις, μια ήττα που κάποια στιγμή θα ερχόταν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το θέμα για μένα δεν είναι ότι χάνεις, αλλά η βασική αιτία. Ο κόουτς είπε ότι είναι αμαρτία να παίζουμε έτσι και είχε δίκιο. Αλλά αν γράψω σήμερα για την ήττα, τότε δεν κατάλαβα τίποτα από όσα έγραψα την προηγούμενη φορά.
Το καλοκαίρι του 2000, οι ισχυροί σύλλογοι μέσω της ULEB ίδρυσαν την Euroleague Basketball ως δική τους εταιρεία και έφυγαν από τη FIBA, που μέχρι τότε διοργάνωνε την Ευρωλίγκα. Η FIBA αρνήθηκε να παραδώσει τον τίτλο και έστησε δική της κορυφαία διοργάνωση, τη SuproLeague. Έτσι τη σεζόν 2000-01 η Ευρώπη είχε δύο «πρωταθλητές Ευρώπης» ταυτόχρονα.
Όσοι ήμασταν εκεί τα δύσκολα χρόνια, τα θυμόμαστε καλά. Δεν υπήρχαν χρήματα. Δεν υπήρχαν μεγάλα σχέδια. Υπήρχε μόνο ο αγώνας για να μείνει ζωντανή η ομάδα. Κάθε καλοκαίρι αναρωτιόμασταν αν θα βγει η χρονιά, κάθε σεζόν ήταν μάχη επιβίωσης. Και η ομάδα άντεχε, γιατί ο ΠΑΟΚ πάντα αντέχει. Και τότε βρέθηκε ο Τέλης Μυστακίδης.
