Αποτυχία, ή ίσως και όχι

Η ήττα με 2-1 από τον ΟΦΗ δεν είναι καταστροφή επειδή χάθηκε ένα παιχνίδι στην Κρήτη. Είναι ανησυχητική επειδή προστέθηκε σε μια σειρά εμφανίσεων που εξακολουθούν, δύο μήνες μετά την έναρξη της σεζόν, να μην εξηγούν τι ακριβώς θέλει να είναι αυτή η ομάδα.

Τρεις ήττες σε οκτώ αγωνιστικές, πέμπτη θέση και έξι βαθμοί από την κορυφή δεν συνιστούν βέβαια μαθηματικό τέλος της χρονιάς. Συνιστούν όμως αποτυχία σε σχέση με τις απαιτήσεις ενός ΠΑΟΚ που μπήκε στη σεζόν μιλώντας για πρωταθλητισμό.

Οι κραυγές και το "κλίμα" προτάσσουν οτι το βασικό πρόβλημα είναι η διοίκηση που "εγκατέλειψε" την ομάδα, δεν επενδύει και δεν προσπαθεί. Τα απτά στοιχεία δείχνουν όμως πως το μπατζετ και το ρόστερ της ομάδας μπορεί να μην είναι αρκετά για σκληρό πρωταθλητισμό, αλλά θα έπρεπε να είναι αρκετά για να κερδίζεις την Καλαμάτα και τον ΟΦΗ. Οχι;

Ίσως λοιπόν ο πρώτος άνθρωπος που πρέπει να κοιτάξουμε είναι, αναπόφευκτα, ο προπονητής.

Δεν είναι πλέον θέμα χρόνου μόνο

Ο Αλέσιο Λίσι έχει ένα προφανές ελαφρυντικό. Ανέλαβε μια νέα ομάδα, με νέους ποδοσφαιριστές, αλλαγή φιλοσοφίας και ένα ρόστερ που δεν ολοκληρώθηκε εγκαίρως. Όλα αυτά τα έχουμε πει. Αλλά ο χρόνος δεν μπορεί να είναι μια έννοια χωρίς περιεχόμενο.

Όταν δίνεις χρόνο σε έναν προπονητή, περιμένεις σταδιακά να βλέπεις κάτι. Έναν μηχανισμό. Μια αγωνιστική ταυτότητα. Μια ομάδα που σήμερα κάνει καλύτερα από ό,τι έκανε πριν από έναν μήνα δύο ή τρία συγκεκριμένα πράγματα. Στον σημερινό ΠΑΟΚ αυτό είναι δύσκολο να εντοπιστεί.

Υπάρχουν διαστήματα πίεσης. Υπάρχουν ευκαιρίες. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές με ατομική ποιότητα. Δεν υπάρχει όμως ακόμη μια πειστική απάντηση στην απλή ερώτηση:

Τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει ο ΠΑΟΚ του Λίσι; Άμυνα; Επίθεση; Ισορροπία; Για την ώρα δεν βλέπουμε τίποτα.

Στην Κρήτη ο προπονητής μίλησε ξανά για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, το ατομικό λάθος που έφερε το πρώτο γκολ και την ανάγκη για περισσότερη δουλειά. Όλα σωστά. Αλλά σε αυτό το επίπεδο, κάποια στιγμή το «πρέπει να δουλέψουμε» παύει να αποτελεί απάντηση. Είναι η περιγραφή της δουλειάς.

Το χειρότερο είναι ότι ο αντίπαλος το ήθελε περισσότερο

Ο ΟΦΗ δεν μπήκε στο παιχνίδι από θέση άνεσης. Ερχόταν από συνεχόμενα αρνητικά αποτελέσματα και είχε επίσης πίεση. Ο Χρήστος Κόντης παραδέχθηκε μετά τον αγώνα ότι η ομάδα του ήταν πιεσμένη και ότι είχε τεράστια ανάγκη αυτή τη νίκη. Και την πήρε. Ξανά, με τον ίδιο τρόπο, όπως στον πρόσφατο τελικό. Όχι επειδή παρουσίασε κάποιο αριστούργημα ποδοσφαίρου. Οχι επειδή ήταν σε κανένα τομέα καλύτερος του ΠΑΟΚ. 

Αλλά επειδή εκμεταλλεύτηκε τα λάθη, άντεξε όταν πιέστηκε και έδειξε το «μέταλλο» που ζήτησε ο προπονητής του. Αυτό είναι πολύ πιο ενοχλητικό για τον ΠΑΟΚ από οποιοδήποτε τακτικό διάγραμμα.

Μια ομάδα που δηλώνει ότι θέλει πρωτάθλημα δεν επιτρέπεται να βρίσκεται επανειλημμένα απέναντι σε αντιπάλους που μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να κερδίσουν.

Προσέλαβε ο Λίσι τον εαυτό του;

Είναι σωστό να θυμόμαστε πως οι απότομες αλλαγές σε αποδυτήρια, και στο γήπεδο, θέλουν χρόνο για να αφομοιωθούν. Αποτελεί παγκόσμια "σταθερά" στο ποδόσφαιρο πως ομάδες που αλλάζουν μετά από χρόνια προπονητή, συχνά οδηγούνται σε συχνές και πολλές απολύσεις των επόμενων. Μέχρι να βρουν ισορροπία.

Αυτό όμως δεν αποτελεί και μόνιμη δικαιολογία!

Το ερώτημα όμως παραμένει: Αν αύριο απολυθεί ο Λίσι, θα έχει λυθεί το πρόβλημα; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Έχει μεγάλη ευθύνη για όσα βλέπουμε μέσα στο γήπεδο. Όμως δεν εμφανίστηκε μια ημέρα μόνος του στην Τούμπα και απαίτησε να αναλάβει τον ΠΑΟΚ.

• Κάποιοι τον επέλεξαν.
• Κάποιοι αξιολόγησαν ότι ένας νέος προπονητής χωρίς εμπειρία πρωταθλητισμού ήταν η κατάλληλη επιλογή για μια ομάδα που ταυτόχρονα διακήρυττε ότι θέλει τίτλους.
• Κάποιοι σχεδίασαν το ρόστερ.
• Κάποιοι καθυστέρησαν μεταγραφές.
• Κάποιοι αποφάσισαν ποιοι παίκτες θα έρθουν και ποιοι θα φύγουν.

Αν λοιπόν η επιλογή Λίσι αποδειχθεί αποτυχημένη, η αποτυχία δεν μπορεί να τελειώσει στην πόρτα του γραφείου του.

Πρέπει να φτάσει και σε εκείνους που έβαλαν την υπογραφή τους στην επιλογή.

Διαφορετικά ο ΠΑΟΚ θα αλλάξει ξανά προπονητή - προπονητές, θα ξεκινήσει άλλη μία «νέα αρχή» και σε μερικούς μήνες θα συζητάμε πάλι τα ίδια.

Αποτυχία;

Μέχρι σήμερα; Ναι. Ξεκάθαρα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις.

Ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός, οι κακές εμφανίσεις, η ήττα από την Καλαμάτα στην Τούμπα και τώρα η νέα ήττα από τον ΟΦΗ συνθέτουν μια εικόνα πολύ χαμηλότερη από τις απαιτήσεις όλων μας. Όμως εδώ βρίσκεται και το «ίσως και όχι» του τίτλου.

Μια αποτυχία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη όταν αποκαλύπτει εγκαίρως κάτι που διαφορετικά θα έκρυβες μέχρι να είναι πολύ αργά.

Είναι Οκτώβριος. Η χρονιά δεν τελείωσε. Η βαθμολογική απόσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη. Το ρόστερ έχει ποιότητα. Είναι τέλειο; Σίγουρα οχι. Το μπατζετ, οσο κι αν είναι η εύκολη δικαιολογία, δεν είναι "στα τάρταρα".

Ο ΠΑΟΚ έχει ακόμη χρόνο να αποφασίσει αν πιστεύει πραγματικά στον προπονητή του ή αν η πραγματικότητα έχει ήδη ακυρώσει την αρχική αξιολόγηση.

Αυτό που δεν έχει είναι χρόνο για μισές αποφάσεις.

Αν ο Λίσι παραμείνει, πρέπει να παραμείνει επειδή η διοίκηση εξακολουθεί να πιστεύει στο σχέδιό του — όχι επειδή φοβάται να παραδεχθεί ένα λάθος.

Και τότε πρέπει να στηριχθεί πραγματικά. 

Αν αντίθετα εκείνοι που τον επέλεξαν έχουν ήδη χάσει την πίστη τους, τότε κάθε επιπλέον εβδομάδα είναι απλώς αναβολή του αναπόφευκτου.

Ούτε πανικός χρειάζεται ούτε πείσμα.

Χρειάζεται απόφαση.

Η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία

Ίσως λοιπόν αυτό που βλέπουμε να είναι αποτυχία. Ίσως όμως να είναι και η στιγμή που θα υποχρεώσει επιτέλους τον ΠΑΟΚ να σοβαρευτεί.

Να ορίσει καθαρές αρμοδιότητες. Να αξιολογήσει πραγματικά τις αποφάσεις του. Να σταματήσει να θεωρεί ότι κάθε πρόβλημα λύνεται αλλάζοντας το πρόσωπο που βρίσκεται στον πάγκο. Και να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να είναι.

Το επικίνδυνο δεν είναι να κάνεις λάθος επιλογή. Όλοι οι μεγάλοι οργανισμοί κάνουν. Το επικίνδυνο είναι να μην ξέρεις γιατί την έκανες, ποιος την έκανε και πότε πρέπει να παραδεχθείς ότι δεν λειτουργεί.

Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε κρίση. Αυτό πλέον δύσκολα αμφισβητείται.

Αν όμως χρησιμοποιήσει αυτή την κρίση για να διορθώσει όσα τον έφεραν μέχρι εδώ, τότε ίσως σε λίγους μήνες να κοιτάμε πίσω αυτή την περίοδο διαφορετικά.

Αποτυχία;

Σήμερα, ναι.

Οριστική αποτυχία;

Αυτό θα εξαρτηθεί από όσα θα γίνουν από αύριο.