Reality check για τον ΠΑΟΚ

Σε άλλες συνθήκες, το εύκολο ή και σύνηθες είναι να αναζητείται ένας ένοχος, ο προπονητής, ένας ποδοσφαιριστής, μια λάθος αλλαγή, ένα πέναλτι, μια κακή βραδιά.

Είναι όμως εμφανές πως κυρίως οι αρμόδιοι οφείλουν να δουν το δύσκολο –και ίσως πολύ πιο χρήσιμο– τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί αυτό που συνέβη στο Μπέργκεν δεν ήρθε από το πουθενά. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα πρώτο και πολύ σκληρό reality check για έναν οργανισμό που βρίσκεται εδώ και καιρό σε μια περίοδο αβεβαιότητας και μετάβασης.

Το κλίμα γύρω από τον ΠΑΟΚ δεν χάλασε χθες. Έχει επιβαρυνθεί σταδιακά όλα τα τελευταία έτη, με αποφάσεις που δεν εξηγήθηκαν ποτέ επαρκώς, με πολύ προβληματική επικοινωνία και μια γενικότερη αίσθηση ότι πολλές φορές ο σύλλογος δεν καταφέρνει να παρουσιάσει προς τα έξω με καθαρό τρόπο ούτε το τι κάνει ούτε –κυρίως– το γιατί το κάνει.

Πάνω σε αυτό το ήδη δύσκολο έδαφος επιχειρήθηκε φέτος η περίφημη μετάβαση στη “new era”.

Μόνο που οι αλλαγές δεν αρκεί να ανακοινώνονται. Πρέπει και να ολοκληρώνονται.

Η προσπάθεια αναδιοργάνωσης υπήρξε μέχρι στιγμής άγαρμπη, αργή και σε αρκετά σημεία ανεπαρκής. Ρόλοι και αρμοδιότητες χρειάζονται αποσαφήνιση, ολόκληρα κομμάτια της λειτουργίας του ποδοσφαιρικού τμήματος πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερο επαγγελματισμό και η πολυδιαφημισμένη αλλαγή νοοτροπίας οφείλει κάποια στιγμή να γίνει ορατή στην πράξη και να επηρεάσει κυρίως τα ανώτερα κλιμάκια, παρά τα «χαμηλότερα».

Την ίδια ώρα, ο αγωνιστικός σχεδιασμός μπήκε σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό καλοκαίρι με καθυστερήσεις. Η κουβέντα για το «πόσα δίνει ο Σαββίδης» κρατάει χρόνια πλέον. Κι όμως, ποτέ δεν αποδείχθηκε πως δίνει «λίγα». Είναι όμως εμφανές εδώ και πάνω από μια δεκαετία, πως οι μεταγραφές στον ΠΑΟΚ έρχονται καθυστερημένα. Άγνωστο το γιατί!

Οι μεταγραφές λοιπόν και φέτος δεν προχώρησαν στον χρόνο που θα έπρεπε, σημαντικές ανάγκες του ρόστερ παρέμειναν ανοιχτές και η ομάδα κλήθηκε να παίξει τους σημαντικότερους αγώνες της ευρωπαϊκής της χρονιάς ενώ ακόμη χτίζεται.

Και όλα αυτά με έναν νέο και άπειρο προπονητή, ο οποίος καλείται ταυτόχρονα να μάθει την ομάδα, να επιβάλει τη φιλοσοφία του, να διαχειριστεί την πίεση ενός συλλόγου με απαιτήσεις πρωταθλητισμού και να πάρει αποτελέσματα χωρίς να έχει ακόμη στα χέρια του ένα ολοκληρωμένο ρόστερ. Ένα προπονητή που παρ' ότι ξεκίνησε προσεκτικά και χωρίς να σοκάρει το αγωνιστικό τμήμα με μεγάλες αλλαγές, εν τέλει μάλλον θα οδηγηθεί σε αυτές εκ των πραγμάτων. Κι αυτό σημαίνει ακόμα μεγαλύτερες πιθανότητες, έστω και πρόσκαιρων, αποτυχιών και χαμένων αγώνων.

Αν βάλουμε λοιπόν τα κομμάτια του παζλ δίπλα δίπλα, η εικόνα γίνεται πολύ λιγότερο μυστηριώδης.

Διοικητική μετάβαση. Κακό επικοινωνιακό υπόβαθρο. Αργός μεταγραφικός σχεδιασμός. Ελλείψεις στο ρόστερ. Νέος προπονητής. Νέα αγωνιστική φιλοσοφία. Μεγάλη πίεση για άμεσα αποτελέσματα.

Όταν συνυπάρχουν όλα αυτά, οι αρχικές αποτυχίες δεν είναι ακριβώς κεραυνός εν αιθρία.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο αποκλεισμός πρέπει να γίνει αποδεκτός ως κάτι φυσιολογικό. Ο ΠΑΟΚ είχε την υποχρέωση να βρίσκεται στην Ευρώπη και απέτυχε. Τελεία.

Άλλο όμως η αναγνώριση της αποτυχίας και άλλο η ισοπέδωση. 

Όχι. Ο ΠΑΟΚ ούτε διαλύεται, ούτε μόνο λάθη κάνει, ούτε άχρηστο ρόστερ έχει, ούτε δεδομένη είναι η φετινή του αποτυχία.

Η σεζόν δεν τελείωσε στις 27 Αυγούστου.

Αντίθετα, ίσως τώρα αρχίζει το πραγματικά δύσκολο μέρος της.

• Ο νέος προπονητής χρειάζεται δουλειά, χρόνο και στήριξη, αλλά και ο ίδιος πρέπει γρήγορα να δείξει ότι μαθαίνει από τα λάθη του.
• Οι ποδοσφαιριστές χρειάζεται να αντιδράσουν. Το ρόστερ πρέπει να ενισχυθεί εκεί όπου υπάρχουν εμφανείς ανάγκες.
• Και κυρίως ολόκληρος ο οργανισμός πρέπει να αφήσει πίσω του την εντύπωση του «βλέποντας και κάνοντας».

Υπάρχει ακόμη χρόνος ώστε αυτή η σεζόν να εξελιχθεί σε καλή.

Όχι όμως από μόνη της.

Χρειάζεται να ολοκληρωθούν επιτέλους οι διοικητικές αλλαγές που έχουν ξεκινήσει. Να συνεχίσουν να τοποθετούνται άνθρωποι με σαφείς αρμοδιότητες, επαγγελματισμό και πραγματική ευθύνη. Να αντικατασταθούν τα ρηχά λόγια στα σοσιαλ μιντια και οι βαρύγδουπες διακηρύξεις από δουλειά που θα φαίνεται καθημερινά.

Χρειάζονται επίσης σοβαρές μεταγραφικές προσθήκες, όχι απλώς για να αυξηθεί αριθμητικά το ρόστερ, αλλά για να καλυφθούν συγκεκριμένα αγωνιστικά κενά και να αποκτήσει ο προπονητής πραγματικές επιλογές.

Και πάνω απ' όλα χρειάζεται κάτι που στον ΠΑΟΚ έχει λείψει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια:

Επικοινωνία από την ιδιοκτησία.

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ μπορεί να δεχθεί μια δύσκολη μετάβαση. Μπορεί να δεχθεί ότι μια αλλαγή μοντέλου χρειάζεται χρόνο. Μπορεί ακόμη να δεχθεί λάθη και αδυναμίες. Αρκεί να φανεί πως η ίδια η ομάδα τον θέλει σύμμαχο και να συμπορευτούν.

Αυτό που δυσκολεύεται να δεχθεί είναι να μην γνωρίζει τι ακριβώς επιχειρείται, πού βρίσκεται αυτή η προσπάθεια και γιατί λαμβάνονται συγκεκριμένες αποφάσεις.

Ο αποκλεισμός από τη Μπραν δεν μπορεί να διορθωθεί. Η ευρωπαϊκή σεζόν τελείωσε πρόωρα και το κόστος, αγωνιστικό, οικονομικό και σε επίπεδο ευρωπαϊκής κατάταξης, είναι πραγματικό.

Μπορεί όμως να αποτελέσει το σημείο από το οποίο ο ΠΑΟΚ θα σταματήσει να μιλά για αλλαγή και θα αρχίσει πραγματικά να την εφαρμόζει.

Γιατί ένα reality check έχει αξία μόνο εφόσον αποδεχθείς αυτό που σου δείχνει ο καθρέφτης.

Και μετά κάνεις κάτι για να το αλλάξεις.