Ο πήχης ανέβηκε απότομα

Και ίσως, για πρώτη φορά, το συνειδητοποιήσαμε πραγματικά. Ο ΠΑΟΚ μπήκε στον ημιτελικό του Super Cup απέναντι στον Παναθηναϊκό και, πράγματι, δεν συμπεριφέρθηκε σαν ομάδα που είχε πάει εκεί για να κάνει μια καλή εμφάνιση. Νίκη με Παναθηναϊκό με κόντρα διαιτησία, οριακή ήττα από ΟΣΦΠ με κόντρα διαιτησία. Ήττα, αλλά όσα συνέβησαν μέσα σε περίπου 24 ώρες άλλαξαν απότομα κάτι πολύ σημαντικό: τον πήχη. Άλλο να το λες και άλλο να το βλέπεις.

Εδώ και μήνες μιλάμε για τη «νέα εποχή», για μεγαλύτερο μπάτζετ, για Τρινκέρι, για παίκτες άλλου επιπέδου. Για την προοπτική επιστροφής του ΠΑΟΚ εκεί όπου ιστορικά θεωρούμε ότι ανήκει.

Όλα αυτά όμως μέχρι να ξεκινήσουν οι επίσημοι αγώνες είναι, σε έναν βαθμό, θεωρία. Γιατί, μια ομάδα μπορεί να έχει χρήματα και να μην έχει ομάδα. Μπορεί να έχει μεγάλα ονόματα και να μην έχει χαρακτήρα. Μπορεί να έχει φιλοδοξίες και να χρειαστεί μήνες μέχρι να μπορέσει να τις μετατρέψει σε πραγματική αγωνιστική ισχύ.

Στο Περιστέρι πήραμε ένα πρώτο δείγμα ότι στον φετινό ΠΑΟΚ υπάρχει κάτι περισσότερο από ωραία ονόματα και αισιοδοξία Υπάρχει ήδη η δυνατότητα να κοιτάζει στα μάτια ομάδες που τα προηγούμενα χρόνια βρίσκονταν σε άλλη οικονομική και αγωνιστική διάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΠΑΟΚ έγινε μέσα σε ένα βράδυ φαβορί για το πρωτάθλημα. Σημαίνει όμως κάτι εξίσου σημαντικό: δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως outsider από συνήθεια, ούτε βεβαίως και οι αντίπαλοι – όλων των ειδών.

Εδώ αρχίζει και το δύσκολο κομμάτι. Για χρόνια, μια τέτοια εμφάνιση απέναντι στον Ολυμπιακό θα μπορούσε να συνοδευτεί από έναν σχετικά εύκολο επίλογο. «Μπράβο στα παιδιά». «Κοίταξαν στα μάτια έναν πολύ ακριβότερο αντίπαλο». «Χάθηκε στις λεπτομέρειες».

Ο σημερινός ΠΑΟΚ όμως δεν χτίστηκε για να συλλέγει ηθικές νίκες. Όταν η ιδιοκτησία επενδύει σε τέτοιο βαθμό, όταν υπάρχει ένας προπονητής του βεληνεκούς του Αντρέα Τρινκέρι και όταν το ρόστερ αποκτά παίκτες τέτοιας ποιότητας, μαζί με τις δυνατότητες έρχονται αναπόφευκτα και οι απαιτήσεις.

Όχι, δεν πρέπει να αρχίσουν οι υπερβολές από τον Σεπτέμβριο. Ο ίδιος ο Τρινκέρι υπενθύμισε μετά τον τελικό ότι πρόκειται για καινούργια ομάδα και ότι ακόμη απέχει από το μπάσκετ που θέλει να παρουσιάσει. Αλλά η εποχή όπου αρκούσε η συμμετοχή τελείωσε. Ο πήχης ανέβηκε.

Πρωταθλητισμός δεν σημαίνει ότι απαιτείς να κερδίσεις κάθε παιχνίδι. Σημαίνει ότι μπαίνεις σε κάθε παιχνίδι θεωρώντας πραγματικό στόχο τη νίκη.

Η διαφορά είναι τεράστια.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά αυτού του Σαββατοκύριακου. Αυτή που αφορά τους υπόλοιπους.

Για πολλά χρόνια ο μπασκετικός ΠΑΟΚ είχε μάθει να βρίσκεται σε μια περίεργη θέση. Ένα τεράστιο όνομα, με τεράστια ιστορία και κόσμο, αλλά με οικονομικές δυνατότητες που δεν του επέτρεπαν να απαιτεί τα ίδια πράγματα με εκείνους που κυριαρχούσαν στο ελληνικό μπάσκετ.

Πολλές φορές ήταν ο συμπαθής τρίτος. Η «ιστορική ομάδα».Αυτό φαίνεται ότι τελειώνει. Ή μάλλον, τελείωσε ήδη. Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε…

Και μαζί του πρέπει να τελειώσει και η νοοτροπία του ΠΑΟΚ ως ομάδας που απλώς αποδέχεται ό,τι της συμβαίνει επειδή «έτσι είναι τα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ». Το οποίο, παρεμπιπτόντως έχει, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, πετύχει το ακατόρθωτο: Να θεωρείται από το κοινό απείρως πιο ύπουλο και «ύποπτο» σε ότι αφορά παραγοντικά και διαιτητικά θέματα, από τον διαχρονικό «ένοχο», το ποδόσφαιρο…

Ο τελικός άφησε έντονα παράπονα για τη διαιτησία στην πλευρά του ΠΑΟΚ. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ήττα πρέπει από εδώ και πέρα να εξηγείται μέσω της διαιτησίας. Θα ήταν το χειρότερο μάθημα που θα μπορούσε να πάρει ο νέος ΠΑΟΚ.

Σημαίνει όμως ότι αλλάζει και το ειδικό βάρος με το οποίο ο ΠΑΟΚ οφείλει να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις. Δεν είναι πλέον ο αδύναμος κομπάρσος που θα κάνει μια ανακοίνωση για ένα σφύριγμα, θα ξεθυμάνει και την επόμενη εβδομάδα όλα θα συνεχιστούν όπως πριν. Αν θεωρεί ότι αδικείται, πρέπει να το αντιμετωπίζει θεσμικά, σοβαρά και με το βάρος που αντιστοιχεί πλέον στις φιλοδοξίες του. Χωρίς κραυγές και θυματοποίηση. Αλλά και χωρίς σιωπηλή αποδοχή μιας υποτιθέμενης «μοίρας». Αυτό επίσης είναι πρωταθλητισμός.

Υπάρχει όμως και μια παγίδα: Οι αδυναμίες πλέον θα κρίνονται με άλλα μέτρα.

Γιατί όταν αποδεικνύεις ότι μπορείς να νικήσεις τον Παναθηναϊκό και να επιστρέψεις απέναντι στον Ολυμπιακό από μια σχεδόν χαμένη κατάσταση, κανείς δεν μπορεί μετά να σου χαρίζει εύκολα δικαιολογίες απέναντι σε υποδεέστερους αντιπάλους. Οι ίδιοι οι παίκτες ανέβασαν τον πήχη τους.

Ίσως τελικά αυτό ήταν το πραγματικό Super Cup για τον ΠΑΟΚ. Όχι ένας τίτλος που χάθηκε για πέντε πόντους, αλλά η πρώτη πραγματική επαφή όλων, εντός και εκτός ΠΑΟΚ, με τη νέα πραγματικότητα. Ολόκληρου του ελληνικού μπάσκετ.

Μέχρι αυτό το Σαββατοκύριακο, η «νέα εποχή» ήταν κυρίως ένα σχέδιο. Τώρα απέκτησε υπόσταση. Και ο πήχης τέθηκε σε ξεκάθαρο ύψος.

Όλοι καλούνται να προσαρμοστούν.

• Όλοι εμείς οι οπαδοί να διαχειριστούμε με ωριμότητα (και χωρίς αυτοκαταστροφή) το ότι πλέον τα όνειρα μεγάλωσαν, χωρίς να απαιτούμε τα πάντα από τον πρώτο μήνα.
• Η διοίκηση να διαχειριστεί σωστά την ίδια της τη μεγάλη επένδυση στο τμήμα, και τα εμπόδια που τίθενται από εξωγενείς παράγοντες.
• Η ομάδα να συνειδητοποιήσει ότι κανένας μεγάλος αντίπαλος δεν είναι πλέον απαγορευμένος στόχος.
• Και, βεβαίως, οι υπόλοιποι να αντιληφθούν ότι απέναντί τους δεν βρίσκεται πια ο ΠΑΟΚ των τελευταίων ετών που έπρεπε να κάνει υπέρβαση για να βρίσκεται απλώς στο ίδιο παρκέ.

Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος. Θα έρθουν άσχημες βραδιές. Θα υπάρξουν ήττες. Θα αποδειχθούν αδυναμίες που σήμερα ίσως δεν φαίνονται. Και μια ομάδα που δημιουργήθηκε σχεδόν από την αρχή θα χρειαστεί χρόνο μέχρι να φτάσει στο πραγματικό της ταβάνι. Όμως κάτι άλλαξε ήδη.

Ο πήχης ανέβηκε απότομα.

Τώρα πρέπει ο ΠΑΟΚ να μάθει να ζει εκεί πάνω.