Το γρήγορο τέλος μιας δήθεν νέας εποχής

Και μαζί της, τελειώνει πρόωρα και με εκκωφαντικό τρόπο το αφήγημα μιας δήθεν νέας εποχής, που παρουσιάστηκε με μεγάλες προσδοκίες, επικοινωνιακές κορώνες και υποσχέσεις για έναν διαφορετικό ΠΑΟΚ.

Μόνο που στο ποδόσφαιρο υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσει και το γήπεδο.

Και το γήπεδο μίλησε.

Όσοι, μα όσοι, επέμειναν στην επιλογή του Λίσι, το λιγότερο που έχουν να κάνουν σήμερα είναι να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.

Όχι γιατί ένας προπονητής απαγορεύεται να αποτύχει. Αλλά γιατί οι άνθρωποι που παίρνουν αποφάσεις οφείλουν κάποια στιγμή να αναλαμβάνουν και την ευθύνη τους.

Ποιοι εισηγήθηκαν την πρόσληψή του; Ποιοι αξιολόγησαν τις δυνατότητές του; Ποιοι έκριναν ότι ένας προπονητής χωρίς προηγούμενη εμπειρία πρωταθλητισμού μπορούσε να αναλάβει ένα τόσο απαιτητικό εγχείρημα;

Και κυρίως, ποιοι ήταν εκείνοι που επέμεναν ότι αυτή ήταν η σωστή επιλογή για τον ΠΑΟΚ;

Γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που αποφασίζουν για το μέλλον ενός συλλόγου, αλλά όταν οι αποφάσεις τους αποτυγχάνουν να μη γνωρίζει κανείς ποιος ευθύνεται.

Δεν μπορεί η επιτυχία να έχει πολλούς πατέρες και η αποτυχία να είναι μονίμως ορφανή.

Οι σοφοί της επικοινωνίας και η εξαφάνιση στα δύσκολα

Ας τελειώσει, επιτέλους, και αυτή η ιστορία με τη δήθεν νέα εποχή των σοφών της επικοινωνίας.

Αυτών που όταν κερδίζει ο ΠΑΟΚ εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αστειάκια, υπονοούμενα και το περίφημο «καλή ομάδα, ε;», επιχειρώντας να πιστωθούν κάθε θετικό αποτέλεσμα.

Και όταν ο ΠΑΟΚ χάνει, τους ψάχνουμε σαν τη Νικολούλη.

Εξαφανισμένοι.

Ούτε τοποθετήσεις, ούτε εξηγήσεις, ούτε ίχνος αυτοκριτικής.

Η επικοινωνία, όμως, δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ποδόσφαιρο. Ούτε οι έξυπνες αναρτήσεις μπορούν να κρύψουν τις αγωνιστικές αδυναμίες.

Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται ανθρώπους που θα του εξηγούν πόσο καλά πηγαίνουν τα πράγματα όταν κερδίζει. Χρειάζεται ανθρώπους που θα ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά.

Και κυρίως, ανθρώπους που δεν θα κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των συλλογικών αποφάσεων.

Από τα οργανογράμματα στην πραγματικότητα

Μετά την απώλεια του Κυπέλλου, ο Ανδρέας Παπαμιμίκος βγήκε μπροστά, παραχωρώντας συνέντευξη Τύπου και παρουσιάζοντας ένα πλαίσιο αλλαγών στον τρόπο λειτουργίας του ΠΑΟΚ.

Ακούσαμε για νέα οργανογράμματα, λειτουργικά πρωτόκολλα, διαφορετικές διαδικασίες και έναν πιο σύγχρονο τρόπο οργάνωσης.

Προφανώς, ένας μεγάλος σύλλογος έχει ανάγκη από δομές, ξεκάθαρους ρόλους και οργανωμένη λειτουργία. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη χρησιμότητά τους.

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι τι παρουσιάζεται σε μια συνέντευξη Τύπου. Είναι τι εφαρμόζεται στην πράξη και, κυρίως, τι αποτέλεσμα παράγει.

Γιατί όσο σωστό κι αν είναι ένα οργανόγραμμα, δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για λανθασμένες αγωνιστικές επιλογές.

Και όσο σύγχρονο κι αν είναι ένα λειτουργικό πρωτόκολλο, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ποδοσφαιρική γνώση, την εμπειρία και την ικανότητα αξιολόγησης προσώπων.

Η ουσία είναι απλή: οι αλλαγές κρίνονται από τα αποτελέσματά τους.

Και μέχρι σήμερα, τα αποτελέσματα δεν δικαιώνουν τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν.

Ποιος αποφασίζει τελικά στον ΠΑΟΚ;

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.

Ποιος έχει την πραγματική ευθύνη των αγωνιστικών επιλογών;

Ποιος εισηγείται τους προπονητές; Ποιος αξιολογεί τους ποδοσφαιριστές; Ποιος εγκρίνει τις μεταγραφές; Ποιος χαράσσει την ποδοσφαιρική στρατηγική;

Και ποιος ελέγχει εκείνους που κάνουν όλα τα παραπάνω;

Δεν είναι δυνατόν ένας σύλλογος με το μέγεθος, την ιστορία και τις απαιτήσεις του ΠΑΟΚ να λειτουργεί με θολές αρμοδιότητες και ασαφή όρια ευθύνης.

Δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζεται κάθε επιλογή ως προϊόν συλλογικής δουλειάς και, όταν αυτή αποτυγχάνει, να μην υπάρχει κανένας συγκεκριμένος άνθρωπος που θα λογοδοτήσει.

Η συλλογικότητα δεν μπορεί να αποτελεί καταφύγιο της ανευθυνότητας.

Αντίθετα, σε έναν πραγματικά οργανωμένο σύλλογο, ο καθένας γνωρίζει τι αποφασίζει, τι εισηγείται και για ποιο αποτέλεσμα κρίνεται.

Και στον ΠΑΟΚ έχει έρθει η ώρα να μάθουμε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι.

Ο Λίσι και οι ευθύνες εκείνων που τον επέλεξαν

Ο Λίσι ασφαλώς έχει τις δικές του ευθύνες για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας.

Όμως θα ήταν πολύ βολικό να περιοριστεί ολόκληρη η συζήτηση στο πρόσωπό του.

Ο προπονητής δεν εμφανίστηκε μόνος του στην Τούμπα. Κάποιοι τον επέλεξαν. Κάποιοι τον εισηγήθηκαν. Κάποιοι πίστεψαν ότι ήταν έτοιμος να σηκώσει το βάρος του ΠΑΟΚ.

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να μένουν στο απυρόβλητο.

Ήξεραν ότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα στην οποία μπορεί κάποιος να πειραματίζεται χωρίς συνέπειες.

Ήξεραν ότι οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος και ότι ο κόσμος περιμένει πρωταθλητισμό.

Κι όμως, προχώρησαν σε μια επιλογή που μέχρι σήμερα δεν έχει δικαιωθεί.

Η νίκη επί του Ηρακλή έδωσε μια προσωρινή ανάσα. Δεν έλυσε όμως τα προβλήματα.

Και η ήττα από έναν ΟΦΗ που προερχόταν από τέσσερα διαδοχικά απαιτητικά παιχνίδια και ισάριθμες ήττες ήρθε να επιβεβαιώσει ότι τα ζητήματα είναι πολύ βαθύτερα από ένα μεμονωμένο αποτέλεσμα.

Ο ΠΑΟΚ είχε τον χρόνο να ξεκουραστεί, να προετοιμαστεί και να παρουσιαστεί καλύτερος.

Δεν το έκανε.

Και αυτό δεν μπορεί να περάσει ως μια ακόμη κακή ημέρα.

Ο μόνος που μπορεί να δώσει τη λύση είναι ο Ιβάν Σαββίδης

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση υπάρχει μια σταθερά.

Ο Ιβάν Σαββίδης.

Ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία του ΠΑΟΚ. Που πήρε έναν σύλλογο με τεράστια δυναμική και του έδωσε τη δυνατότητα να διεκδικεί και να κατακτά τίτλους. Που επένδυσε, συγκρούστηκε, στήριξε και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε ο ΠΑΟΚ να κοιτάζει οποιονδήποτε αντίπαλο στα μάτια.

Και είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να βγάλει τον σύλλογο από το σημερινό αδιέξοδο.

Όχι με άλλη μία επικοινωνιακή επανεκκίνηση. Όχι με καινούργιους τίτλους στελεχών και εντυπωσιακά οργανογράμματα.

Αλλά με πραγματικές αποφάσεις.

Με αξιολόγηση προσώπων. Με ξεκάθαρες αρμοδιότητες. Με την απομάκρυνση όσων δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των θέσεων που κατέχουν.

Ο Σαββίδης έχει αποδείξει ότι γνωρίζει να παίρνει δύσκολες αποφάσεις όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

Και τώρα οι περιστάσεις το απαιτούν περισσότερο από ποτέ.

Το ζητούμενο δεν είναι να αμφισβητηθεί το έργο που έχει δημιουργήσει. Το ακριβώς αντίθετο.

Το ζητούμενο είναι να προστατευτεί αυτό το έργο από λανθασμένες επιλογές, ανεπαρκείς εισηγήσεις και ανθρώπους που ενδεχομένως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο βάρος των ευθυνών τους.

Γιατί ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη έχει αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει στην κορυφή.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι να επιστρέψει στις αρχές και στις απαιτήσεις που τον οδήγησαν εκεί.

Το τέλος των δικαιολογιών

Η χθεσινή ήττα δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια απλή αγωνιστική αποτυχία.

Πρέπει να αποτελέσει την αφορμή για μια συνολική επανεξέταση του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι ποδοσφαιρικές αποφάσεις.

Όχι άλλες υποσχέσεις. Όχι άλλα επικοινωνιακά τεχνάσματα. Όχι άλλες θριαμβευτικές αναρτήσεις μετά από μια νίκη και εκκωφαντική σιωπή μετά από μια ήττα.

Και κυρίως, όχι άλλη ασυλία σε εκείνους που εισηγούνται και αποφασίζουν.

Ο ΠΑΟΚ δεν είναι πεδίο δοκιμών για επίδοξους ποδοσφαιρικούς τεχνοκράτες. Δεν είναι χώρος προσωπικής προβολής. Δεν είναι επικοινωνιακό προϊόν που μπορεί να παρουσιάζεται διαφορετικά ανάλογα με το αποτέλεσμα της Κυριακής.

Είναι ένας σύλλογος με ιστορία, απαιτήσεις και έναν κόσμο που έχει μάθει πλέον να διεκδικεί τα πάντα.

Η δήθεν νέα εποχή τελείωσε πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο περίμεναν εκείνοι που την παρουσίασαν.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μοναδικό θετικό της χθεσινής βραδιάς.

Ότι έπεσαν οι μάσκες των επικοινωνιακών αφηγημάτων και ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για την ουσία.

Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται άλλη μία «νέα εποχή». Χρειάζεται ανθρώπους που να αξίζουν να βρίσκονται δίπλα στον Ιβάν Σαββίδη και να υπηρετούν το όραμά του.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται τον ίδιο τον Ιβάν Σαββίδη να βάλει ξανά τα πράγματα στη θέση τους.

Γιατί αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να το κάνει, είναι αυτός.

Οι υπόλοιποι, ας αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους.