Κερδίζουμε κάθε ματς δύο φορές

Στο πρωτάθλημα 7 στα 7. Τέσσερις από αυτές εκτός έδρας, Μύκονος, Ρόδος, Ιβανώφειο, Καρδίτσα. Δεν είναι έδρες που πας για καφέ. 

Στην Ευρώπη 5-2. Στο σπίτι 3 στα 3, Μανρέσα, Ουλμ, Ρόμα. Συνολικά στην έδρα μας φέτος κανείς δεν έχει φύγει με νίκη, 6 στα 6. Έξω στην Ευρώπη 2-2, νίκες σε Σαράγεβο και Βουλγαρία, ήττες σε Λιθουανία και Κωνσταντινούπολη.

Οι τρεις ήττες μας μοιάζουν σαν να τις έγραψε ο ίδιος άνθρωπος. Ολυμπιακός στον τελικό του Σούπερ Καπ, −14 στο ημίχρονο. Λιετκαμπέλις, −10. Μπαχτσέσεχιρ, −12. Και στα τρία κερδίσαμε το δεύτερο ημίχρονο, και στα τρία δεν έφτασε. Δεν χάνουμε ματς στο τέλος, τα χάνουμε πριν πάμε στα αποδυτήρια.

Οι νίκες είναι άλλη ιστορία. Από τις δεκατρείς, οι επτά ήρθαν με πέντε πόντους ή λιγότερους. Επτά ματς στον πόντο, επτά νίκες. Η τύχη δεν έρχεται επτά φορές. Η ομάδα δείχνει την ποιότητα της και την εμπειρία όταν η μπάλα καίει όσο ποτέ σε ένα παιχνίδι. Αυτό είναι πραγματικά κάτι πολύ θετικό.

Πάμε τώρα στο μπασκετικό κομμάτι, γιατί το Σάββατο στην Καρδίτσα το είδαμε ολόκληρο σε σαράντα λεπτά.

Πήραμε διαφορά πέντε φορές και τη χάσαμε πέντε φορές. Η πιο χαρακτηριστική: 62-53 με 6:35 για το τέλος, 62-62 τρία λεπτά μετά.

Τι αλλάζει σε εκείνα τα λεπτά; Θα περίμενε κανείς να πω κακές επιλογές, βιαστικά τρίποντα. Δεν είναι αυτό. Στο 0-9 πήραμε τέσσερα σουτ όλα κι όλα. Τα υπόλοιπα ήταν δύο λάθη, ένα επιθετικό φάουλ και μια κακή πάσα, και καμία βολή. Το πρόβλημα δεν είναι το σουτ που παίρνουμε. Είναι η κατοχή που τελειώνει χωρίς σουτ.

Και το λάθος στο μπάσκετ κοστίζει διπλά. Χάνεις τη δική σου επίθεση και δίνεις στον άλλον την πιο εύκολη δική του, με την άμυνα σου να τρέχει προς τα πίσω. Από τα 14 λάθη μας τα περισσότερα ήρθαν όταν προηγούμασταν, και σχεδόν όλα έγιναν καλάθι στην άλλη πλευρά, τα μισά σε αιφνιδιασμό.

Υπάρχει και δεύτερο κομμάτι, που φαίνεται λιγότερο. Αυτή η ομάδα φτιάχνει τις διαφορές της από την άμυνα. Ριμπάουντ, κλέψιμο, μπάλα μπροστά, σκριν στην μπάλα πριν στηθεί ο αντίπαλος. Μόλις όμως ο άλλος βάλει δύο καλάθια σερί, βγάζεις τη μπάλα από το διχτάκι και παίζεις πέντε εναντίον πέντε απέναντι σε στημένη άμυνα. Η επίθεση μας δεν γίνεται πιο αργή, γίνεται πιο δύσκολη. Γι' αυτό η διαφορά δεν χάνεται σιγά σιγά, χάνεται σε τρία λεπτά.

Το ίδιο έργο το είδαμε στη Μύκονο (+8, ισοπαλία ένα λεπτό πριν το τέλος), με την Ουλμ (+9, ισοπαλία σε πέντε λεπτά), με τη Ρόμα (+10, πίσω στο τελευταίο λεπτό), με τον Παναθηναϊκό (+9, −5). Πέντε φορές φέτος χάσαμε ολόκληρη διαφορά πάνω από οκτώ πόντους. Και τις πέντε κερδίσαμε το ματς.

Γιατί το κερδίζουμε; Δείτε τι έγινε στο 62-62. Τρεις σερί επιθέσεις στο καλάθι, Αλεξάντερ, Τάιρι, κάρφωμα ο Φόστερ, 8-0. Και μετά 4 στις 4 βολές. Όταν το ματς σφίγγει, η ομάδα πηγαίνει μέσα. Και μέσα είμαστε πολύ καλοί: 20 στα 31 δίποντα στην Καρδίτσα, 14 επιθετικά ριμπάουντ, 16 ασίστ σε 25 καλάθια, οι 10 του Καλάθη. Το τρίποντο ήταν 5 στα 30, τα μισά μας σουτ, + παρ' όλα αυτά κερδίσαμε. Σκεφτείτε τι γίνεται τη μέρα που θα μπουν.

Άρα το συμπέρασμα μου είναι απλό. Δεν θέλω άλλο μπάσκετ στο +9. Θέλω το ίδιο μπάσκετ. Την ίδια άμυνα που έφερε τη διαφορά, την ίδια μπάλα στο ζωγραφιστό, και ένα σουτ σε κάθε επίθεση, όποιο και να είναι. Το χαμένο σουτ το παίρνεις ριμπάουντ. Το λάθος όχι.

ΜΑΝΡΕΣΑ 

Και όλα αυτά τα γράφω σήμερα για έναν λόγο. Την Τετάρτη παίζουμε στη Μανρέσα.

Θα μου πείτε, την κερδίσαμε 93-78 στην πρεμιέρα. Ναι. Μόνο που εκείνο το ματς ήταν στους δύο πόντους μετά από τρία δεκάλεπτα, και από τότε οι Καταλανοί έχουν 5 νίκες σε 6 ματς. Είναι 5-2, όσο κι εμείς, και οι δύο πίσω από την Μπαχτσέσεχιρ. Όποιος κερδίσει μένει μόνος δεύτερος.

Στο σπίτι τους έχουν 3 στα 3 και έβαλαν 101 στην Ουλμ και 108 στη Ρόμα. Σουτάρουν σχεδόν τριάντα τρίποντα το βράδυ και βάζουν δέκα, μοιράζουν πάνω από είκοσι ασίστ, και ο Νοτάε με τον Ονγκέντα είναι σταθερά διψήφιοι.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι άλλο. Η Μανρέσα παίρνει από τον αντίπαλο σχεδόν 18 λάθη το ματς. Ζει από αυτό. Κλέβει, τρέχει, σουτάρει πριν γυρίσεις. Δηλαδή είναι ακριβώς η ομάδα που τιμωρεί αυτό που κάναμε στην Καρδίτσα στο +9.

Έχει και τα δικά της όμως. Κάνει και η ίδια σχεδόν 15 λάθη, και δέχεται 83 πόντους το ματς. Με την άμυνα που παίξαμε στον Ηρακλή και στη Μπαλκάν, και με τη μπάλα στα χέρια μας, το ματς είναι δικό μας να το πάρουμε. Και με το +15 της πρεμιέρας στην τσέπη.

Η Ευρώπη δεν συγχωρεί ούτε τα κακά πρώτα ημίχρονα ούτε τα δώρα στο +9. Την Τετάρτη θα πρέπει να ήμαστε προσεκτικοί ιδιαίτερα όταν καταφέρουμε (μακάρι να βρεθούμε σε πλεονεκτικό σημείο). Αύριο θα μιλήσω παραπάνω για το τι είδους μπάσκετ παίζει η ΜΑΝΡΕΣΑ. 

Ασπρόμαυρη καρδιά, πορτοκαλί μπάλα.