Zω ένα δράμα

"Ζω ένα δράμα: είμαι φανατικός ζαγορακικός και φυσικά δεν μπορώ να κοιμηθώ από τη στιγμή που ο Ζαγοράκης παραιτήθηκε. Το δράμα όμως δεν είναι αυτό. Το δράμα είναι ότι η γυναίκα μου δεν τον γουστάρει τον Ζαγοράκη, επειδή έφερε πίσω τον «κοντό προδότη» και ολημερίς πανηγυρίζει που έφυγε. Το αποτέλεσμα είναι να ερχόμαστε στα χέρια ακόμη και μετά την αλλαγή ηγεσίας (ήδη πλακωνόμαστε εδώ και καιρό, επειδή αυτή με χαρακτήριζε «νεοπΠΑΟΚτσή», προσωπολάτρη που ανακάλυψε τον ΠΑΟΚ το 2007 και «φυτό», ενώ εγώ την φώναζα «μπερδεμένη», «καρκίνο» του ΠΑΟΚ και επαγγελματία οπαδό), αφού αυτή δεν μπορεί να καταλάβει γιατί εγώ θα σκίσω το διαρκείας μου και δεν θα ξαναπατήσω στο γήπεδο, αλλά τι να πεις για έναν άνθρωπο που ακόμα και μετά την παραίτηση, για τον Ζαγοράκη μιλάει.

Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, έχω και την τρίχρονη που καλά καλά δεν μιλάει να φωνάζει «ΠΑΟΚ λε!» και το πεντάχρονο μούλικο να μην καταλαβαίνει τίποτα και να ρωτάει γιατί μαλώνουμε αφού και οι δύο ΠΑΟΚ είμαστε και να ρωτάει αν θα κερδίσουμε την ΑΕΚ. Ρε ποιος την γαμάει την ΑΕΚ; Ή και το πρωτάθλημα ακόμα. Ρε κι αν θα παίξουμε του χρόνου Σούπερ Λίγκα ή Δ' Εθνική, μήπως με νοιάζει; Αυτό που έχει σημασία είναι να μην ξαναπατήσουν άνθρωποι σαν τη μάνα του στο γήπεδο. Το ίδιο τους λέει κι αυτή βέβαια. Είναι ίσως το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούμε. Τα παιδιά δεν ξέρουν το καλό του ΠΑΟΚ. Ευτυχώς το ξέρουμε εμείς...

Κι όμως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο λαός του ΠΑΟΚ που έχει κατά καιρούς αποδείξει ότι διαθέτει εξαιρετικό πολιτικό κριτήριο (δεν είναι μόνο το πολυδιαφημισμένο πανί κατά των Ολυμπιακών, ούτε μόνο το κράξιμο στους πολιτικούς μετά το μνημόνιο, για μένα η καλύτερη στιγμή ήταν το «Ελλάς, Ελλάς, η χώρα της πουστιάς» στην Φιλαδέλφεια), έχει καταλήξει να μαλώνει σαν τους φανατικούς οπαδούς κομμάτων της δεκαετίας του '80. Αδέρφια, ας σταματήσουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Το ότι κάποιος έχει δίκιο, ή τουλάχιστον, περισσότερο δίκιο, είναι προφανές. Μα πρέπει για αυτό να διώξουμε τον άλλον; Έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμε ότι αγαπάμε τον ΠΑΟΚ περισσότερο από τον άλλον, επειδή αυτός βρίσκεται στην θύρα 5 και δεν πήγε στην κατάληψη για τον Γούμενο, ή επειδή έβρισε τον Σαλπιγγίδη ή ακόμα κι επειδή έκανε την περίφημη «μπούκα»;

Δηλαδή αποκλείεται να νόμιζε ότι έκανε καλό στον ΠΑΟΚ με αυτό τον τρόπο, κι ας έκανε εγκληματικό λάθος; Δεν μπορούμε δηλαδή να κατανοήσουμε ότι οι άλλοι μπορεί να κάνουν λάθη; Δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε αντί να προσπαθήσουμε να διώξουμε τον άλλον από το γήπεδο; Κάτι για το οποίο δεν έχουμε κανένα δικαίωμα φυσικά, αφού κανείς δεν ξέρει τι είναι για αυτόν, τι σημαίνει για τη ζωή του.

Εγώ, παληκάρια τις χειρότερες στιγμές της οπαδικής μου ζωής τις πέρασα πέρυσι μετά τον αγώνα με την ΑΕΚ. Κατ' αρχήν μου προξένησε κατάθλιψη το ντου των μικρών στην 3. Ξέρω ότι είναι κλισέ, ξέρω ότι όλοι το έχουν ακούσει χίλιες φορές, αλλά είναι αλήθεια ότι εκεί υπάρχουν και παιδιά που έχουν κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα κι έχουν αντιμετωπίσει επιτυχώς ντου σε πολύ αφιλόξενες έδρες. Ήταν τραγικό να φαν ντου και στο σπίτι τους. Δεν μπορώ να μην το πω, έχω κι εγώ φίλο με αυτά τα χαρακτηριστικά εκεί πέρα.

Αλλά το χειρότερο μου ήταν αυτό που επακολούθησε. Ο ένας άρχισε να χαρακτηρίζει τον άλλον, όλοι ήμασταν άγιοι και οι υπόλοιποι έφταιγαν για όλα, και φυσικά έπρεπε να φύγουν επειδή ήταν οι κακοί. Καμία διάθεση να αναγνωρίσουμε ότι και οι άλλοι κάνουν λάθη, καμία διάθεση να αναγνωρίσουμε ότι κι εμείς κάναμε λάθη κάποτε. Και σε αυτή την μπούκα, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ελπίζω να το ξεπεράσουμε σύντομα και να βρούμε τη λύση. Και να μη φύγει κανείς, και να μην τραυματίζουμε την ομάδα, και να την στηρίζουμε όσο πιο ζωντανά γίνεται.

Πριν κλείσω, να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου για τον υπέροχο λαό μας:

• Επενδυτής. Η φαντασίωση όλων των φραξιών του κατακερματισμένου λαού. Όλοι έχουμε άποψη στο γιατί δεν έρχεται. Ας πω κι εγώ την δική μου: κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πρόκειται να επενδύσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ένα απαξιωμένο προϊόν, όπου επιπλέον η αξιοκρατία και η δικαιοσύνη είναι άγνωστες λέξεις. Πιστεύετε πραγματικά ότι κάποιος σοβαρός άνθρωπος θα έρθει στον ΠΑΟΚ να τα βάλει με το κράτος, την ΕΠΟ και τους άλλους πλουσίους για να κερδίσει κάποτε λεφτά; Δεν υπάρχει άλλη, πιο εύκολη και σίγουρη επένδυση;

• Κύπελλο. Πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος πώς είναι δυνατόν να είναι ο «πιο εφικτός στόχος». Μιλάμε για έναν τίτλο που για να τον κερδίσεις, πρέπει να φτάσεις ως το τέλος αήττητος. Ένας τίτλος στον οποίο μπορεί να χρειαστεί να παίξεις με όλο το ΠΟΚ και τον οποίο για να κερδίσεις πρέπει σχεδόν σίγουρα να κερδίσεις κάποιον από το ΠΟΚ στην Αθήνα. Το γεγονός ότι μπορεί με λίγη τύχη να το κατακτήσει και κάποιος πιο αδύναμος, δεν σημαίνει ότι είναι εύκολος στόχος, σημαίνει ότι είναι στόχος κωλόφαρδων. Μία σοβαρή ομάδα, βάζει στόχο το πρωτάθλημα, όπου στόχος δεν είναι να είσαι κωλόφαρδος, αλλά καλή και σταθερή ομάδα, που θα καλύψει μία πιθανή γκέλα και δεν θα εξαρτάται από μία γκέλα ή μία καλή κλήρωση.

• Παίκτες. Δεν είμαι από αυτούς που λένε να μην πιέσουμε τα παιδιά. Κάποτε όμως πρέπει να καταλάβουμε τι είδους πίεση ασκούμε. Άλλο η θετική πίεση του θέλω ένα τίτλο και άλλο η πίεση τύπου «απαγορεύεται να πάρει το κύπελλο οποιοσδήποτε άλλος εκτός από σένα». Καλό θα ήταν να νιώσουμε ότι δεν μπορεί η ομάδα να δώσει δέκα παιχνίδια χωρίς αύριο. Ας ρίξουμε μία ματιά και στη γειτονιά μας. Όταν χρειάστηκε να δώσει τον «υπέρ πάντων αγώνα» πρόπερσι, τον έδωσε. Μετά όμως άδειασε ψυχολογικά και έχασε αμαχητί τον τελικό. Ευτυχώς για αυτούς, δεν ήταν ο βασικός στόχος της χρονιάς. Και κάτι ακόμα. Η πίεση, ακόμα και το κράξιμο, στη σωστή στιγμή, όχι όποτε να 'ναι. Ακόμα θυμάμαι τον Γκαρσία να χειροκροτεί τον Ίβιτς πέρυσι στον αγώνα με την ΑΕΚ, προφανώς για να τον εμψυχώσει, ενώ οι υπόλοιποι τον κράζαμε τον άμπαλο που έχασε την μεγάλη ευκαιρία. Πόση μοναξιά καημένε Πάμπλο!

• Σούπερ 4. Πόσο μεγάλη αδικία για τον ΠΑΟΚ αλλά και τους οπαδούς του να συγκρίνονται με εντελώς ανόμοιους τους. Με δυο λόγια θα εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα αποκτήσει Σούπερ 4. Από τη μία πλευρά έχoυμε μία ομάδα με ανύπαρκτο οπαδικό κίνημα, με μοναδικούς συνδέσμους τον ΣΦΑΧ και τους Ιερολοχίτες και με φοβερές παρουσίες σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδος, όπως αυτή για παράδειγμα:

Αυτό λοιπόν το οπαδικό κίνημα, συσπειρώνει τους λίγους φανατικούς οπαδούς του γύρω από τον Σούπερ 3, ξεκινώντας το 1988. Πρακτικά, πρόκειται για τον μοναδικό σύνδεσμο της συγκεκριμένης ομάδας, που συγκεντρώνει τους όποιους φανατικούς φίλους της. Από την άλλη έχουμε μία ομάδα με συνδέσμους που θα κλείσουν πενήντα (Νεάπολη) ή σαράντα (Κορδελιό) χρόνια ζωής. Συνδέσμους που έχουν απίστευτη ιστορία (να βάλω σε αυτούς και την Θύρα 4, τον μοναδικό σύνδεσμο που είχε πρόεδρο γνωστό σε όλη την Ελλάδα) και συχνές πυκνές τριβές μεταξύ τους. Είναι λοιπόν πρακτικώς αδύνατο, κατά τη γνώμη μου, να τα βρουν μεταξύ τους με στόχο να διοικήσουν τον ΠΑΟΚ. Κατά διαστήματα, ευτυχώς τα βρίσκουν σε κάποιες βασικές αρχές, αλλά η διοίκηση απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από κάποιες βασικές αρχές.

Σας κούρασα αδέρφια. Συγγνώμη, απλά ήταν ένας τρόπος να ξεσπάσω κι εγώ.

ΠΑΟΚ ΡΕ ΦΛΩΡΟΙ!

Patxanka1970".