Η θέση του Paokmania: Το «Game of Thrones» πρέπει κάποτε να τελειώσει

Και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι καν ότι αυτή η αίσθηση υπάρχει σήμερα. Αλλά ότι υπάρχει εδώ και χρόνια.

Κάθε φορά που κάτι στραβώνει, αντί ο οργανισμός να λειτουργεί ενιαία προς την αντιμετώπιση του προβλήματος, αρχίζουν να διαφαίνονται εσωτερικές συγκρούσεις, προσπάθειες μετάθεσης ευθυνών και ένας περίεργος αγώνας για το ποιος θα αποδείξει ότι «εκείνος τα έλεγε», ότι «ο άλλος φταίει» ή ότι κάποια διαφορετική πλευρά πήρε τις λανθασμένες αποφάσεις.

Κάπως έτσι, αντί ο ΠΑΟΚ να αντιμετωπίζει τους αντιπάλους του, πολλές φορές μοιάζει να αντιμετωπίζει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό.

Και εδώ ακριβώς προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα για την πολυσυζητημένη «νέα εποχή».

Αν πράγματι επιχειρείται μια αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της ΠΑΕ, τότε το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να μείνει πίσω δεν είναι απλώς κάποια πρόσωπα ή κάποιες οργανωτικές δομές.

Θα έπρεπε να μείνουν πίσω οι παλιές, ανεπαρκέστατες νοοτροπίες.

Η εσωστρέφεια. Οι προσωπικές στρατηγικές. Οι διαρροές. Οι δημόσιες ή έμμεσες επιθέσεις. Η προσπάθεια αποποίησης ευθύνης. Η ανάγκη κάποιων να προστατέψουν πρωτίστως τη θέση ή την εικόνα τους και δευτερευόντως την ίδια την ομάδα.

Αντί γι' αυτό, αυτό που διακρίνεται σήμερα είναι σε αρκετές περιπτώσεις το αντίθετο.

• Περισσότερα «αυτογκόλ».
• Περισσότερη εσωστρέφεια.
• Και τελικά λιγότερος επαγγελματισμός σε μια περίοδο κατά την οποία η υπόσχεση ήταν ακριβώς η αύξησή του.

Είναι φυσικά εύκολο να αποδίδονται όλες οι ευθύνες στον ιδιοκτήτη.

Και προφανώς ο ιδιοκτήτης έχει τη μεγαλύτερη θεσμική ευθύνη. Αυτός επιλέγει τους ανθρώπους στους οποίους εμπιστεύεται θέσεις, εξουσία και αρμοδιότητες. Αυτός καθορίζει το μοντέλο διοίκησης και αυτός οφείλει, όταν το μοντέλο δεν λειτουργεί, να παρεμβαίνει.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη.

Στο ποδόσφαιρο έχουμε συνηθίσει, μετά από κάθε κακό αποτέλεσμα, να αναζητούμε αμέσως «το κεφάλι του προπονητή». Κάποια στιγμή όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι μέσα στο γήπεδο αγωνίζονται και ποδοσφαιριστές, οι οποίοι έχουν επίσης ευθύνη για την απόδοσή τους.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για έναν οργανισμό.

Δεν γίνεται κάθε δυσλειτουργία να εξηγείται αποκλειστικά με το «φταίει ο Σαββίδης».

Οι άνθρωποι που κατέχουν σημαντικές θέσεις στην ΠΑΕ δεν είναι απλοί παρατηρητές. Έχουν αρμοδιότητες, παίρνουν αποφάσεις, διαμορφώνουν κλίμα, επικοινωνούν προς τα έξω, συνεργάζονται –ή οφείλουν να συνεργάζονται– μεταξύ τους.

Και κάποια στιγμή πρέπει και αυτοί να κρίνονται για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους.

Γιατί επαγγελματισμός δεν σημαίνει μόνο καλές παρουσιάσεις, νέους τίτλους θέσεων και μεγάλες λέξεις περί αναδιοργάνωσης.

Σημαίνει και κάτι πολύ πιο απλό:

Όταν βρίσκεσαι μέσα σε έναν μεγάλο οργανισμό, λειτουργείς για τον οργανισμό και όχι εναντίον των ανθρώπων που εργάζονται δίπλα σου.

Αυτό το διαρκές εσωτερικό «Game of Thrones» πρέπει κάποτε να τελειώσει.

• Δεν μπορεί κάθε δύσκολη περίοδος του ΠΑΟΚ να μετατρέπεται σε μάχη επιβίωσης διαφορετικών προσώπων και διαφορετικών πλευρών.
• Δεν μπορεί κάθε αποτυχία να συνοδεύεται από έναν νέο γύρο διαρροών και υπαινιγμών.
• Και δεν μπορεί μια ΠΑΕ που θέλει να παρουσιάζεται ως σύγχρονος ευρωπαϊκός οργανισμός να εκπέμπει τόσο συχνά την εικόνα ότι στο εσωτερικό της ο ένας περιμένει το λάθος του άλλου.

Στο ύψος των περιστάσεων οφείλουν λοιπόν να σταθούν όλοι.

Η διοίκηση.

Τα στελέχη.

Οι εργαζόμενοι.

Γιατί, απλούστατα, όπως φωνάζει μερίδα του κοινού, όντως κάποια μέρα η εποχή Σαββίδη θα λάβει τέλος. Και όλοι όσοι έπαιξαν ρόλο σε αυτή θα κριθούν ανάλογα με τα συνολικά αποτελέσματα, ως συν-υπεύθυνοι σε μια αποτυχία.

Αλλά και ένας ακόμη παράγοντας που στην ιστορία του ΠΑΟΚ έχει επανειλημμένα παίξει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που του αναλογεί: τα Μέσα Ενημέρωσης.

• Τα ΜΜΕ δεν βρίσκονται εκεί για να διοικούν την ομάδα.
• Δεν βρίσκονται εκεί για να επιλέγουν στελέχη.
• Δεν βρίσκονται εκεί για να συμμετέχουν στις εσωτερικές ισορροπίες ενός ποδοσφαιρικού οργανισμού.

Ο ρόλος τους είναι να ενημερώνουν, να ελέγχουν, να κρίνουν και –όπου έχουν στοιχεία– να αποκαλύπτουν.

Όχι να μετατρέπονται σε επικοινωνιακό βραχίονα του ενός ή του άλλου «στρατοπέδου».

Και όταν αυτό συμβαίνει, η ζημιά είναι διπλή.

Γιατί από τη μία ενισχύονται οι εσωτερικές συγκρούσεις και από την άλλη δηλητηριάζεται ακόμη περισσότερο ένα ήδη φορτισμένο δημόσιο περιβάλλον γύρω από την ομάδα.

Φυσικά υπάρχει και η ευθύνη του κόσμου.

Οι ακραίες τοποθετήσεις, οι ύβρεις, η ισοπέδωση των πάντων μετά από κάθε αρνητικό αποτέλεσμα και η ευκολία με την οποία άνθρωποι μετατρέπονται από «σωτήρες» σε «άχρηστους» μέσα σε λίγες εβδομάδες αποτελούν πραγματικό πρόβλημα.

Όμως αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να ξεκινά από τον κόσμο.

Γιατί ο κόσμος βρίσκεται, εξ ορισμού, στο τέλος αυτής της αλυσίδας.

Δεν διοικεί.

Δεν αποφασίζει τις μεταγραφές.

Δεν προσλαμβάνει στελέχη.

Δεν πραγματοποιεί τις εσωτερικές συσκέψεις.

Και, κυρίως, δεν δημιουργεί τις διαρροές που στη συνέχεια καταλήγουν δημόσια και τροφοδοτούν έναν νέο κύκλο καχυποψίας και εσωστρέφειας.

Ο κόσμος αντιδρά –πολλές φορές υπερβολικά και λανθασμένα– σε ένα περιβάλλον που έχει ήδη δημιουργηθεί.

Όταν λοιπόν από μέσα εκπέμπεται αρνητισμός, σύγκρουση και έλλειψη εμπιστοσύνης, δεν είναι παράξενο αυτό να επιστρέφει πολλαπλασιασμένο από τις εξέδρες και τα social media.

Γι' αυτό και η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από την κορυφή και από το εσωτερικό.

Η «νέα εποχή» του ΠΑΟΚ δεν πρόκειται να κριθεί μόνο από το πόσες μεταγραφές θα γίνουν ή από το αν μια σεζόν θα φέρει έναν τίτλο.

Θα κριθεί και από το αν ο οργανισμός καταφέρει επιτέλους να λειτουργήσει σαν ένας οργανισμός.

• Με καθαρές αρμοδιότητες.
• Με λογοδοσία.
• Με επαγγελματισμό.
• Με ανθρώπους που μπορούν να συνεργάζονται ακόμη κι όταν διαφωνούν.
• Και με μια σαφή κόκκινη γραμμή απέναντι σε προσωπικές στρατηγικές, εσωτερικούς πολέμους και επικοινωνιακά παιχνίδια.

Γιατί ένας μεγάλος σύλλογος μπορεί να αντέξει μια ήττα.

Μπορεί να αντέξει έναν αποκλεισμό.

Μπορεί να αντέξει ακόμη και μια κακή σεζόν.

Αυτό που είναι πολύ δυσκολότερο να αντέξει μακροπρόθεσμα είναι να πολεμά διαρκώς τον ίδιο του τον εαυτό.

Και αν υπάρχει ένα πράγμα που πραγματικά πρέπει να χαρακτηρίζει τη «νέα εποχή», είναι ακριβώς αυτό: Να τελειώσει οριστικά το άτυπο «Game of Thrones».