Υπάρχουν ισοπαλίες που αφήνουν πικρή γεύση και υπάρχουν και εκείνες που αξίζουν πολύ περισσότερα από τον έναν βαθμό. Το αποτέλεσμα του ΠΑΟΚ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και γι’ αυτό, πριν από οποιαδήποτε άλλη ανάλυση, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στον Λίσι.
Την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου ο ΠΑΟΚ ολοκλήρωσε την παρουσία του στο Λιγκ Καπ. Δυστυχώς ούτε φέτος ο Δίκεφαλος δε θα κατακτήσει το τρόπαιο αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία του καθώς γνώρισε την ήττα με 1-3 σετ από τον Παναθηναϊκό στην προημιτελική φάση της διοργάνωσης.
Υπάρχουν παιχνίδια που δίνουν τρεις βαθμούς, και υπάρχουν παιχνίδια που μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ψυχολογία μιας ομάδας. Το Ολυμπιακός–ΠΑΟΚ της Κυριακής ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή θα κριθεί εκεί κάτι. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για τέτοιες κουβέντες. Αλλά επειδή ο φετινός ΠΑΟΚ βρίσκεται ακριβώς σε εκείνο το σημείο όπου ένα μεγάλο αποτέλεσμα μπορεί να τον σπρώξει προς τα μπροστά — και ένα άσχημο να τον ξαναρίξει μέσα στη δίνη από την οποία μόλις προσπαθεί να ξεφύγει.
Το Σάββατο ο ΠΑΟΚ κέρδισε με 63 πόντους. Την Τρίτη με 113. Το ίδιο αποτέλεσμα, τελείως άλλο ματς. Ας δούμε λοιπόν τι έγινε με τη Ρόμα με νούμερα, γιατί το 113-111 λέει πολλά περισσότερα απ' όσα φαίνονται.
Γνωστή κουβέντα, ξεσηκωμένη από ταινία του ελληνικού κινηματογράφου που ταιριάζει απόλυτα και σε όσα παρακολουθούμε στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας μας.
Η 25η Μαρτίου 1821 είναι η καθιερωμένη ημέρα της Επανάστασης.
Δεν κρύφτηκα ποτέ. Ούτε μετά από ήττες. Γενικά, δεν είχαμε πολλοί Παοκτσήδες καλό προαίσθημα από Πέμπτη βράδυ. Πολλά απαιτητικά παιχνίδια σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αν συνυπολογίσεις το ντεφορμάρισμα κομβικών παικτών και τους τραυματισμούς, συν το λειψό ρόστερ, συν την ανάγκη για βαθμούς του αντιπάλου, συν τους Έλληνες διαιτητές, συν την κακή παράδοση στο Χελιδόνι, έγινε η στραβή!
Παιχνίδια όπως αυτό στη Βοιωτία κρίνουν τον τίτλο και ο ΠΑΟΚ πρέπει να τα παίρνει με κάθε κόστος! Γράφει ο Χρήστος Μαγγίνας.
