Περί ... "φιμώματος"

Το ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου έχει καταδικάσει 5 φορές μέχρι σήμερα τη χώρα μας για εσφαλμένη στάθμιση των Συνταγματικών εννοιών της τιμής του ανθρώπου, σε σχέση με την ελευθερία του λόγου.

Έτσι τα ελληνικά δικαστήρια εξετάζουν μόνο το κατά πόσο οι λέξεις (αξιολογικές κρίσεις) μπορούν να επιφέρουν προσβολή στην προσωπικότητα του θιγόμενου χωρίς να εξετάζουν το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές εκφράζονται.

Όλο το παραπάνω είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται αντιληπτή η αυθαίρετη κρίση των ελληνικών δικαστηρίων στο παραπάνω θέμα που έρχεται σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Η παραπάνω στενόμυαλη και επιφανειακή ερμηνεία δίνει πάτημα στον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει νόμους εκτρώματα, όπως αυτόν που προστατεύει τον κάθε Πιλάβιο.

Βέβαια εδώ έχουμε το εξής παράδοξο. Ενώ η εξύβριση κατά της αρχής παρερμηνεύεται από το ελληνικό δίκαιο, στην περίπτωση του Πιλάβιου δεν έχουμε εξύβριση κατά της αρχής. Αφ' ενός γιατί κανείς δεν καταφέρθηκε κατά του θεσμού του προέδρου της ΕΠΟ και του υφυπουργού, αλλά τα συνθήματα εξύβριζαν προσωπικά τους ίδιους. Η προσωπική εξύβριση είναι έγκλημα κατά της τιμής και εχει προσωποπαγή χαρακτήρα και συνεπώς μόνο ο Πιλάβιος και ο Γερουλάνος μπορεί να ασκήσουν ενδεχομένως μήνυση και όχι να επιβληθούν διοικητικές ποινές από τα δικαιοδοτικά όργανα της ΕΠΟ.

Από το παραπάνω νομικίστικο μπάχαλο φαίνεται η αμηχανία και η αγωνία τους για το πώς θα προστατεύσουν τους εαυτούς τους, προκειμένου να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους, χωρίς αναταραχές.

Δεν είναι τυχαίο που αυτές οι άδικες και πέραν κάθε αρχής αναλογικότητας ποινές θεσπίστηκαν τώρα που επιχειρείται το κουκούλωμα της υπόθεσης των στημένων αγώνων και η «διάσωση κάποιων».

Σε όλο το παραπάνω σκηνικό με πιάνει κατάθλιψη να βλέπω και άλλους ΠΑΟΚτσήδες να είναι πρόθυμοι να δεχτούν να συνθηκολογήσουν στο σιχαμένο εκβιασμό τους. Στη λογική του όποιος έχει φράγκα μπορεί να βρίζει, μπορεί να χειραγωγεί, μπορεί να κάνει ότι γουστάρει στο μπουρδελομικρόκοσμο του ελληνικού πρωταθλήματος.

Αν δεν έχεις φράγκα θα το βουλώνεις και θα λες ότι σου επιτρέπω, θα κάθεσαι όπως σου επιτρέπω και θα αντιδράς μόνο αν σου το επιτρέπω. Αν είσαι «φτωχός», θα γίνεις το π@@τανάκι μου. Αν παρακούσεις τις αυθαίρετες προσταγές μου θα σου βάλω τοσο δυσανάλογη χρηματική ποινή ως προς αυτό που έκανες, που θα εξαφανιστείς. Και έρχεται ο «νομοταγής» αδερφος και λεει: "Μη βρίζεις αδερφέ τον Πιλάβιο, τον Κόκκαλη, τον Μαρινακη τον οποιονδήποτε, γιατί δε θα κάνουμε μεταγραφές...".

Αυτό είναι ο ΠΑΟΚ ρε σεις; Μεταγραφές και νίκες; Είναι η ομάδα που προσκυνάει σε ότι της λένε για να κερδίσει;

Αλήθεια στο βωμό του: «Ο ΠΑΟΚ πάνω από όλα», πόσο πρόθυμοι είμαστε να ξεπουληθούμε; Το «Ο ΠΑΟΚ πάνω από όλα» τι σημαίνει τελικά; Μεταγραφές και πρωτάθλημα με κάθε κόστος η αξιοπρέπεια και σεβασμός; Θα προσκυνήσουμε τον κάθε Πιλάβιο για να μην τιμωρηθούμε; Αν αύριο μεθαύριο, απαγορευθούν οι «κακές λεξούλες» θα τραγουδάμε συνθήματα belle epoque;

Ποιος είναι εν τέλει αυτός που θα κρίνει ποιον επιτρέπεται να βρίσουμε και ποιον όχι; Γιατί να μην επιτρέπεται να βρίσεις τον πρόεδρο της ΕΠΟ και να επιτρέπεται να βρίσεις τον πρόεδρο μιας άλλης ομάδας; Τον προπονητή μιας άλλης ομάδας η τον διαιτητή; Ποιος θα κρίνει αν η εξύβριση είναι απρόκλητη; Ο διαιτητής; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η λογοκρισία τους; Έχει διαφορά να είσαι νομοταγής και έχει διαφορά να είσαι υπόδουλος και ραγιάς για να μην αρπάξει η λαίλαπα και τον δικό σου κώλο. Είναι ένας πόλεμος άδικος στον οποίο μόνο δοσίλογοι επιτρέπεται να συνθηκολογήσουν με τις αυθαίρετες αρχές.

Εμείς με ποιους είμαστε τελικά; Με τον ΠΑΟΚ που θέλει ένα δίκαιο πρωτάθλημα και ας μην το πάρει ή με τον ΠΑΟΚ που συνθηκολογεί με τους ακατανόμαστους για να επιβιώνει με υποσχέσεις άπιαστων ονείρων.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν είμαι υπέρ της ρίψης αντικειμένων και της ηλίθιας βίας. Οι παράνομοι νόμοι πάντως γεννούν ασύμμετρη βία. Και στην περίπτωση αυτή δεν φταίει ο δράστης γιατί ο νόμος είναι εξ ορισμού παράνομος. οι μεσαιωνικοί νόμοι και διοικητικοί κανόνες που θεσπίζονται καθημερινά στη χώρα μας, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε κοινωνικές εκρήξεις. Η κατάσταση δεν συμμαζεύεται και έχουν καταφύγει στην έσχατη λύση για να σώσουν τα τομάρια τους. Στην προσπάθεια κατάχρησης του νόμου για την προστασία τους.

Ε λοιπόν δεν είναι εξ ορισμού όλοι οι νόμοι δίκαιοι και άξιοι εφαρμογής. Εγώ δεν θα τους προσκυνήσω. Θα τους βρίζω σε κάθε παιχνίδι.